แต่ในสายตาของนักปรุงยาในดินแดนสี่ทิศเหล่านี้นั้นกลับไม่ใช่ยาลูกกลอนธรรมดา ๆ เลย
ทุกคนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นแล้ว หม้อเทพนี่ช่างแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับของล้ำค่าเช่นนี้ พวกเขาก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “หากพวกเจ้าต้องการหม้อยานี่ ก็เอาไปได้เลย ขอเพียงพวกเจ้าป้อนพลังจิตให้มันจนอิ่มก็พอ”
พวกเขาตกตะลึงขึ้นทันใด ใช่! ถึงแม้ว่าหม้อยานี้จะดี แต่พลังจิตของพวกเขาก็ไม่เพียงพอที่จะควบคุมหม้อยานี้ได้!
เมื่อถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่จะไม่ได้หม้อยามาครอบครองเท่านั้น แต่ตนเองยังต้องตายอีกด้วย
หม้อยาหลุนหุยเอาสมุนไพรวิญญาณที่มู่เฉียนซีใส่ลงไปในหม้อหลอมออกมาเป็นยาลูกกลอน มันกล่าวว่า “นายท่าน เอาสมุนไพรวิญญาณให้ข้าอีกสิ นายท่านให้พลังจิตข้ามากเกินไปแล้ว ข้าจะหลอมยาออกมาจนใช้ไม่หมดเลยล่ะ”
“สมุนไพรวิญญาณเหรอ!” มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่นักปรุงยาเหล่านั้น
“เมื่อครู่พวกเจ้าบอกแล้วว่าหากข้าช่วย ไม่ว่าข้าจะให้ทำสิ่งใดพวกเจ้าก็จะทำ เช่นนั้นตอนนี้พวกเจ้าก็เอาแหวนมิติของพวกเจ้าออกมาก่อนเถอะ! ข้าต้องการสมุนไพรวิญญาณ”
จะเอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดไป พวกเขารู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง!
เมื่อครู่กลัวหัวหน้าหุบเขาจางจะฆ่าพวกเขา พวกเขาจึงกล่าววาจาเช่นนั้นออกไป
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหัวหน้าหุบเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถข่มขู่พวกเขาได้แล้ว เช่นนั้น…
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าพวกเขาแต่ละ
