้องการจะขยายอำนาจมากเพียงใด ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขาดแคลนยาลูกกลอน และเรื่องที่ยาลูกกลอนขาดตลาดก็จะไม่เกิดขึ้นอีก
ชิงมู่กล่าว “นายท่าน นายท่านพอใจกับความสามารถนี้ของหม้อหลุนหุยแห่งความตายหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงมู่ เจ้าบอกความจริงข้ามาเดี๋ยวนี้! นิรันดร์สร้างหม้อหลุนหุยแห่งความตายนี้ขึ้นมาเพื่อเป้าหมายใดกันแน่?”
“ฝ่าบาทมัวแต่เอาเวลาไปเกี้ยวพาราสีจีบสาวงาม แต่เหล่าบรรดาคนที่มาขอยาลูกกลอนกลับมากล้น แถมคนจำนวนมากก็มาขอยาลูกกลอนธรรมดา ๆ ฝ่าบาทก็เลยสร้างหลุนหุยขึ้นมา”
มู่เฉียนซีแสยะมุมปากก่อนจะกล่าวว่า “เรื่องที่เจ้าหมอนั่นทำล้วนแต่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงทั้งสิ้น หากไม่ตายเพราะผู้หญิงก็แปลกแล้วล่ะ”
ยาลูกกลอนนับพันเม็ดลอยขึ้นกลางอากาศ เหล่าบรรดาตาเฒ่านักปรุงยาเหล่านั้นล้วนแต่ตกตะลึงขึ้น
ในตอนนี้หม้อหลุนหุยแห่งความตายก็ถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลายคราหนึ่ง “ในที่สุดก็ได้พอประมาณแล้ว นายท่านเก็บยาลูกกลอนเถอะ!”
มู่เฉียนซีเก็บยาลูกกลอนเหล่านั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว และหม้อหลุนหุยแห่งความตายก็กล่าวขึ้นว่า “นายท่าน หลุนหุยมีความสามารถเก่งกาจใช่หรือไม่? นายท่านจะยอมรับเป็นเจ้านายข้าได้รึยังเล่า ข้าหลอมยาลูกกลอนได้ แถมยังให้ความอบอุ่นบนเตียงได้อีกด้วย ข้าเป็นหม้อยาน้อยที่เอาใจใส่ได้ดีแน่นอน”
.
