อยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซี
“สาวน้อย ดูท่าทางพลังจิตของเจ้าคงจะแข็งแกร่งมาก ข้าอยากจะกินเจ้า อยากจะกินเจ้าเหลือเกิน…”
ทันใดนั้นเสียงเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในหัวของมู่เฉียนซี “นี่คือเจ้าหลุนหุย นายท่าน จัดการเจ้าหลุนหุยนี่ซะเถอะ! อย่าได้เกรงใจเจ้าผีตะกละนี่เด็ดขาด!”
มู่เฉียนซีตกใจขึ้น “ชิงมู่! นี่เจ้าหมายความว่า เจ้านี่ก็เป็นหนึ่งในเก้าหม้อยาที่นิรันดร์สร้างขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ?”
หม้อเทพปาฮวางชิงมู่กล่าว “นี่คือหม้อหลุนหุยแห่งความตาย หลุนหุย ที่แปลว่าเวียนว่าย เวียนว่ายอยู่กับความตาย มันชอบกลืนกินพลังจิตของนักปรุงยาที่สุด หากจะใช้มันหลอมยาแล้วละก็ คนผู้นั้นต้องมีพลังจิตที่แข็งแกร่งมากพอ”
เนื่องจากเงื่อนไขอันแปลกประหลาดนี้ ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะทำได้ ดังนั้นเจ้าหม้อยาตะกละนี้จึงได้กลืนกินพลังจิตของมนุษย์ไปจนสิ้น ทำให้มนุษย์ต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเป็นอย่างยิ่ง
คนอื่นทำอะไรหม้อยาตะกละนี้ไม่ได้แน่นอน แต่เจ้านายมันไม่มีทางที่จะทำไม่ได้
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้ว”
จู่ ๆ มู่เฉียนซีก็ยิ้มขึ้น “เจ้าอยากกลืนกินพลังจิตของข้าอย่างนั้นเหรอ มาสิ ข้าจะให้เจ้ากิน”
ยอดปรมาจารย์นักปรุงยาเหล่านั้นได้ยินเช่นนี้ก็ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
พวกเขามองดูหญิงสาวตรงหน้าผู้นั้นยิ้มอย่างสดใส พวกเขาแทบจะเป็นลมจริง ๆ
หม้อชั่วร้ายนี่ต้องการจะกลืนกินพลังจิตของเจ้านะ นึกไม่
