หลิงเฟิงกล่าว “เพราะหม้อยาชั่วร้ายนั่น มันเป็นหม้อยากลืนกินพลังจิต”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่รู้ว่าหัวหน้าหุบเขาจางคิดจะทำสิ่งใดอยู่กันแน่ แต่ข้าก็สามารถรักษาเจ้าจนหายดีแล้ว ส่วนเจ้าก็ไปบอกเขาให้เอาของตอบแทนนั้นมาให้ข้าซะเถอะ!”
หลิงเฟิงเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ “เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ เจ้าไม่กลัวเขาจะลงมือกับเจ้าเหรอ! เจ้าสามารถรักษาให้ข้าหายได้ ฝีมือการปรุงยาของเจ้าต้องแข็งแกร่งมากแน่ ๆ และเจ้าก็จะต้องกลายเป็นอาหารของหม้อยานั่น”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวท่านพ่อของเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”
เหลิ่งหนิงจือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แผ่ซ่านพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งออกมา หลิงเฟิงเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ “มหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับสูงสุด!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เพราะฉะนั้น ทางที่ดีเจ้าควรจะเชื่อฟังข้านะ มิเช่นนั้นแล้ว ข้าที่ทำให้เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ ก็สามารถทำให้เจ้าหลับใหลไปได้เช่นกัน”
หลิงเฟิงสูดลมหายใจลึกเข้าปอด บางทีนี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนก็ได้
เขากล่าว “ข้าจะพาเจ้าไป!”
ถึงแม้ว่าหลิงเฟิงจะฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่เส้นปราณพลังของเขาถูกทำลาย ไม่มีพลังจิตเหลืออยู่เลย อีกทั้งความแข็งแกร่งก็ไม่เหลือแม้แต่น้อย เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่กลัวอุบายของเขา
หลิงเฟิงเดินออกไป และถามกล่าวกับองครักษ์ที่เฝ้าเวรยามอยู่ด้านนอกว่า “ข้าต้องการพบท่านพ่อข้า”
เมื่อองครักษ์เฝ้าเวรยามผู้นั้นเห็นหลิงเฟิงก็ตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเรี
