มยาแล้ว แต่นึกไม่ถึงเลยว่าท่านหัวหน้าหุบเขาจะยอมให้พวกเขาดูสูตรยาได้
พวกเขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “ขอบคุณท่านหัวหน้าหุบเขาจางมาก!”
“ข้านับถือหัวใจของท่านหัวหน้าหุบเขาจริง ๆ!”
พวกเขาถือสูตรยาใบนั้นราวกับได้ของล้ำค่าสุดยอดมาก็มิปาน ดวงตาของมู่เฉียนซีค่อย ๆ ลืมขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปที่สูตรยานั้น
มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นี่หางสุนัขจิ้งจอกจะโผล่ออกมาแล้วอย่างนั้นเหรอ?
เห็นสูตรยานี้แล้ว จำสูตรยานี้เอาไว้ในหัวเรียบร้อย พวกเขาพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ท่านหัวหน้าหุบเขาจางกล่าว “ทุกท่านเดินทางมาตั้งไกลหลายพันลี้ ให้ข้าได้ต้อนรับทุกท่านเป็นอย่างดีเถอะนะ วันพรุ่งค่อยเดินทางกลับ เป็นเช่นไร?”
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณในการต้อนรับของท่านหัวหน้าหุบเขาแล้ว”
“พวกเราจะเลื่อนเวลากลับ แต่พวกเราช่วยท่านหัวหน้าหุบเขาจางไม่ได้เลย! ต้องขอโทษจริง ๆ!”
“……”
ท่านหัวหน้าหุบเขาจางกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “นี่มันก็คงจะเป็นโชคชะตาฟ้าที่ลิขิตบุตรชายของข้าเอาไว้!”
ในงานเลี้ยงมีอาหารรสเลิศและเหล้าชั้นดีมากมาย แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเหล่าบรรดายอดปรมาจารย์ที่หลอมยาล้มเหลวเหล่านั้นไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงด้วย
หลังจากที่มู่เฉียนซีกินดื่มเสร็จก็ออกจากงานเลี้ยง นางเข้าไปในห้องของนักปรุงยาที่หมดสติเหล่านั้น
พวกเขากำลังนอนหมดสติอยู่ เมื่อดู ๆ ไปแล้ว อาการของพวกเขาก็เหมือนกับนายน้อยหุบเขาผู้นั้
