ที
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะให้ปรมาจารย์เฮยดูสูตรยาก่อน หากปรมาจารย์เฮยหลอมยาออกมาไม่สำเร็จ ข้าก็จะให้นักปรุงยาท่านต่อไปหลอม”
ถึงแม้ว่าทุกคนจะไม่พอใจ แต่ใครใช้ให้พวกเขาอ่อนด้อยกว่ากันเล่า ดังนั้นจึงทำได้เพียงแค่หวังว่าปรมาจารย์เฮยจะหลอมยาล้มเหลว เช่นนี้พวกเขาถึงจะมีโอกาส
ท่านหัวหน้าหุบเขาจางมอบสูตรยานั้นให้กับปรมาจารย์เฮย เมื่อปรมาจารย์เฮยดูสูตรยานั้นแล้วก็พึมพำเสียงเบาว่า “ยาฟื้นคืนชีพ นี่มันยาลูกกลอนอะไรกัน”
ทุกคนต่างพยายามผึ่งหูฟัง ยาฟื้นคืนชีพ ยาลูกกลอนชนิดนี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มันคงไม่ง่ายแน่นอน
เดิมที ต่อให้พวกเขาคว้าผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นมาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็สามารถจำสูตรยานี้มาได้ แต่สุดท้ายกลับถูกตาเฒ่าผู้นี้ทำให้เสียการจนได้
พวกเขายิ่งมองปรมาจารย์เฮยด้วยสายตาโกรธแค้นชิงชังมากขึ้น!
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น ยาฟื้นคืนชีพก็เป็นแค่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ระดับหนึ่งเท่านั้น นักปรุงยาที่อยู่นี่ทุกคนก็สามารถหลอมออกมาได้
แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกคาดไม่ถึงก็คือ ยาลูกกลอนชนิดนี้กลับไม่มีประโยชน์ต่อการรักษาของนายน้อยหุบเขาผู้นั้นแม้แต่น้อย
เพียงแค่ผันเปลี่ยนดวงชะตาก็เท่านั้น ยาลูกกลอนนี้ถูกเรียกให้เป็นหนึ่งในยาลูกกลอนกระจอก ๆ ในมรดกตกทอดของนิรันดร์ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่านักปรุงยาใดเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
ยาลูกกลอนกระจอก ๆ เช่นนี้ นักปรุงยาเหล่านี้ต่างก็คิดว่ามันเป็นยาลูกกลอน
