ระดับสูง เมื่อเห็นท่าทางการตั้งหน้าตั้งตารอคอยของพวกเขาเช่นนี้แล้ว มู่เฉียนซีก็รู้สึกหมดคำพูดจริง ๆ
มู่เฉียนซีไม่รู้ว่าตกลงแล้วท่านหัวหน้าหุบเขาจางผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดอยู่กันแน่
อย่างไรเสียยาลูกกลอนชนิดนี้มันก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นไม่มีใครสามารถรักษาอาการนายน้อยหุบเขาได้สำเร็จ และไม่ได้สามารถคว้าผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นไปได้ ส่วนนางก็รอดูสถานการณ์ไปก่อน
ปรมาจารย์เฮยผู้นั้นกล่าว “ข้าจะเริ่มหลอมยาแล้ว ข้าเห็นพวกเจ้าแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก พวกเจ้าไม่ต้องออกไปหรอก รอดูอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน อย่างไรเสีย ต่อให้พวกเจ้าดู พวกเจ้าก็ไม่รู้หรอกว่าต้องหลอมเช่นไร”
ทันทีที่ปรมาจารย์เฮยโบกมือ หม้อยาของเขาก็ปรากฏขึ้น เตรียมพร้อมที่จะแสดงฝีมือแล้ว
ในตอนนี้เอง ท่านหัวหน้าหุบเขาจางกล่าวขึ้นว่า “ปรมาจารย์เฮย การหลอมยาฟื้นคืนชีพนี้ต้องใช้หม้อหลอมยาวิเศษถึงจะสามารถหลอมออกมาได้ และข้าก็เจอหม้อยานี้อยู่ข้างสูตรยาใบนี้”
ท่านหัวหน้าหุบเขาจางเอาหม้อยาสีดำขลับออกมา และเมื่อเห็นกับหม้อยานี้ แสงสลัวก็วาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซีทันที
หม้อยานี้ไม่ธรรมดา!
ทันทีที่หม้อยาทั้งสองถูกวางอยู่ด้วยกัน ทุกคนก็ลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าหม้อยาสีดำนั้นไม่เลวเลย
เมื่อเปรียบเทียบกับหม้อยาสีดำขลับนั้นแล้ว หม้อยาของปรมาจารย์เฮยเปรียบเสมือนเศษเหล็กไปโดยปริยาย
ดวงตาของปรมาจารย์เฮยเปล่งประกายขึ้น เห็นหม้อยาใบนี้แล้ว เขาก็รู้สึกชื่นชอบมันเป
