ย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้แน่นอน หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“ส่วนท่านนี้คือท่านยอดปรมาจารย์ไป๋แห่งสำนักเทียนหลิง”
ผู้ที่เดินทางมาที่นี่ล้วนแต่เป็นแขกทั้งสิ้น ท่านหัวหน้าหุบเขาจางให้คนต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น
รออีกสามวันเมื่อทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วจะประกาศอีกครั้งว่าจะให้พวกเขาทำสิ่งใด
ผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นนั้นดึงดูดยอดปรมาจารย์นักปรุงยามาไม่น้อย
ส่วนนักปรุงยาที่อยู่ภายใต้ยอดปรมาจารย์นักปรุงยานั้นย่อมรู้อยู่แก่ใจดีว่าไม่สามารถเอาชนะยอดปรมาจารย์เหล่านี้ได้ คนเหล่านั้นจึงไม่มา
สามวันต่อมา หลังจากที่เหล่าบรรดานักปรุงยามากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ท่านหัวหน้าหุบเขาก็กล่าวว่า “ที่ข้าเรียกนักปรุงยาทุกท่านมาในวันนี้ก็เพื่อจะให้ทุกท่านหลอมยาลูกกลอนให้กับข้า”
“หลอมยาลูกกลอน ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์เหรอ?” พวกเขากล่าวถาม
“บุตรชายของข้าฝึกบำเพ็ญนอกรีตจนเกิดปัญหาขึ้น ตอนนี้ได้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปโดยสมบูรณ์แล้ว นักปรุงยาทุกท่านตามข้าไปดูอาการของเขาเถิด”
ยอดปรมาจารย์นักปรุงยาเหล่านั้นพากันไปดูอาการของนายน้อยหุบเขา ทันทีที่ดูอาการเสร็จ สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งเครียดขึ้น
นายน้อยหุบเขาผู้นี้อยู่ในอาการหลับใหลหมดสติไป พลังจิตถูกทำลายไปโดยสมบูรณ์ เส้นปราณพลังขาดสะบั้นไปทั้งหมด มีเพียงแค่ลมหายใจอ่อน ๆ เท่านั้น
คนป่วยเช่นนี้จะช่วยได้อย่างไรกัน?
เว้นเสียแต่จะใช้วิธีการฟื้นคืน
