ผาเฮยหานเป็นสถานที่เช่นไร นั่นมันคุกชัด ๆ!
อยู่ที่นั่นยี่สิบปี ห้าสิบปี ชีวิตนี้ของพวกเขาคงต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน
นายน้อยเจ็ดและพวกอ้อนวอนขึ้นเสียงที่ดังลั่นว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก ได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย สถานที่นั้นมัน…มัน…”
กู้ไป๋อีกลับไร้ความปรานี เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ลากสามคนนี้ออกไป!”
ในตอนนี้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เงียบงันกันเป็นเป่าสาก ท่านหัวหน้าตำหนักไม่เคยลงโทษผู้ใดมาก่อน แต่เมื่อถึงคราวลงโทษ นึกไม่ถึงเลยว่าจะโหดร้ายถึงเพียงนี้
อาจารย์ของนายน้อยเจ็ดกับนายน้อยหกก็อยากจะขอร้องอ้อนวอนเช่นกัน แต่เมื่อเห็นแววตาคู่นั้นของท่านหัวหน้าตำหนักแล้ว ไฉนเลยยังจะมีความกล้า
หากกล้าเอ่ยปากขอร้องอ้อนวอน เขากลัวว่าจะถูกตัดหัวด้วยกระบี่ของท่านหัวหน้าตำหนักจริง ๆ
“ส่วนผู้อาวุโสห้า…”
ตอนนี้ในใจของผู้อาวุโสห้าสั่นเครือขึ้นแล้ว เดิมทีคิดว่าจะถูกลงโทษ กลับนึกไม่ถึงเลยว่าเงาจันทราอันเย็นยะเยือกได้ตกลงมา
“ท่านหัวหน้าตำหนัก…”
ผู้อาวุโสสูงสุดต้องการจะห้าม แต่อย่างไรก็ไม่อาจเร็วไปกว่ากระบี่ของกู้ไป๋อีได้!
คมกระบี่นั้นฟันลงมา ผู้อาวุโสห้าจมลงไปในกองเลือด ดวงตาเบิกกว้างค้างไว้
เขาตายก็คิดไม่ถึงว่าท่านหัวหน้าตำหนักจะฆ่าเขาอย่างไม่ลังเลเช่นนี้
เดิมทีคิดว่าอย่างมากก็แค่ยึดตำแหน่งผู้อาวุโสของเขาออก นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าท่านหัวหน้าตำหนักจะฆ่าเขาโดยไม่ปริปากกล่าวสิ่งใดทั้งสิ้นเช่นนี้
คนอื่น ๆ ก็ตกใจกับกร
