บมนุษย์ผู้ต่ำต้อยเป็นอันขาด ในโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าที่จะอยู่ในสายตาของเขา นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะสนใจเจ้าหนุ่มผู้นั้น
“อยู่ที่…”
อวี้ปิงชิงไม่ทันกล่าวจบ กู้ไป๋อีก็อันตรธานหายไปแล้ว
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นล้วนแต่ตกอกตกใจอ้าปากค้าง นั่นใช่ท่านหัวหน้าตำหนักแน่หรือ คงจะไม่โดนคุณไสยไปแล้วกระมัง!
ในตอนนี้ ในใจของอวี้ปิงชิงเย็นยะเยือกอย่างถึงที่สุด
สนใจเจ้าคนผู้นั้นถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตาเขาแล้ว
เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจเรื่องใดเลยนอกจากการฝึกบำเพ็ญ นั่นเพราะเขายังไม่ได้พบเจอ แต่ตอนนี้ได้พบเจอแล้ว และความสนใจที่เขามีให้นั้นช่างทำให้ผู้อื่นตกตะลึงเสียเหลือเกิน
มู่หรงเฉียนเยี่ยทำได้ หากหัวใจอันเย็นชาราวกับน้ำแข็งหิมะหมื่นปีนั้นละลายไปเล็กน้อยแล้ว เช่นนั้นนางก็สามารถทำได้
แววตาของอวี้ปิงชิงเปล่งประกายขึ้น
ขณะเดียวกันมู่เฉียนซีก็กำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ หลังจากกินยาเสร็จนางก็พันแผลด้วยตัวเอง
แผลฉีกกว้างมาก มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดลึกเพื่ออดทนกับความเจ็บนั้น
ทันทีที่กู้ไป๋อีมาถึงก็ได้ยินเสียงนี้ ในใจรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก อยากจะพรวดเข้าไป และตอนนี้เองมู่เฉียนซีก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยแล้ว
นางเอ่ยปากกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องเข้ามา คิดทบทวนพิจารณาตัวเองอยู่ข้างนอกให้ดีเสียก่อน”
กู้ไป๋อีชะงักก้าวเท้าลงทันที และเขาก็หยุดยืนอยู่ด้านนอกไม่ได้เข้าไปจริง ๆ
เมื่ออวี้
