าย
ถึงแม้ว่าสีหน้าของกู้ไป๋อีจะดูเหมือนไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าหัวหน้าตำหนักตอนนี้โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก
ถึงแม้ว่ากู้ไป๋อีจะไม่สนใจเรื่องต่าง ๆ แต่ในฐานะที่เป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน หากต้องการรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ง่ายมากที่จะรู้
นายน้อยเจ็ด นายน้อยหก และนายน้อยห้าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ธิดาศักดิ์สิทธิ์อวี้ปิงชิง ผู้อาวุโสห้า พวกเขาคุกเข่าลงอยู่ด้านหน้าสุด
ส่วนผู้อาวุโสอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นทั้งหมดก็คุกเข่าลงเช่นกัน
กู้ไป๋อีเป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน แต่ไม่เคยมีผู้ใดเหยียบหัวเขามาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยจัดการลงโทษผู้ใดมาก่อน
วันนี้เป็นครั้งแรกเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตเช่นนี้!
กู้ไป๋อีเหลือบมองผู้อาวุโสสูงสุดที่อยู่ข้าง ๆ “ผู้อาวุโสสูงสุด จะจัดการเช่นไรกับคนเหล่านี้!”
“เจ้าเจ็ด เจ้าหกก็ทำไปเพื่อการประลองยุทธ์เท่านั้น ไม่ได้มีความผิดอันใด เจ้าห้าใช้ยาลูกกลอนเพิ่มพลังวิญญาณในการประลองยุทธ์ เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่ตอนนี้เขาก็ได้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ขังเขาไว้ให้ทบทวนความผิดเป็นเวลาสามปี”
“แค่นี้เหรอ?” แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของกู้ไป๋อี
“พวกเจ้าทั้งสอง ไปขังตัวเองที่ผาเฮยหานเป็นเวลายี่สิบปี ส่วนเจ้าห้าสิบปี” นายน้อยเจ็ด นายน้อยหก และนายน้อยห้าได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจแทบจะเป็นลมหมดสติไป
.
