ดเขาสูงภายใต้แสงสุริยาก็มิปาน
“เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า ข้ายังโกรธเจ้าอยู่นะ!”
นางคิดได้แล้ว เสี่ยวไป๋ก็ยังคงเป็นเสี่ยวไป๋คนเดิม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวตนที่เป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหานนั่น!
นางเข้าใจเขา เรื่องชั่วร้ายเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาแน่นอน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน แต่เรื่องของอารองคาดว่าเขาก็คงไม่รู้เรื่อง
ใบหน้าของกู้ไป๋อีสงบลง ได้เจอนางอีกครั้งเขารู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ตอนนี้สีหน้าของคนตรงหน้าไม่ค่อยจะปกตินัก อีกทั้งเมื่อครู่…
หากไม่เกิดเรื่องขึ้น ต่อให้นางเข้ามาอยู่ในตำหนักเป่ยหานก็ไม่มีทางเอาป้ายคำสั่งออกมาง่าย ๆ แน่
กู้ไป๋อีกล่าวถามว่า “ซีเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บเหรอ”
มู่เฉียนซีพยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่! บาดเจ็บนิดหน่อย อีกอย่างตาเฒ่านั่นก็จะฆ่าข้า ตอนแรกข้าก็แค่เอาป้ายคำสั่งของเจ้าออกมาเพื่อรักษาชีวิตเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะทำให้ข้าประหลาดใจได้ถึงเพียงนี้ ท่านหัวหน้าตำหนัก”
“ไปรักษาตัวในตำหนักข้าก่อน อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย!”
ภายในชั่วพริบตาเดียวกู้ไป๋อีก็พามู่เฉียนซีไปทันที
เขารู้ว่านางไม่เห็นนักปรุงยาของตำหนักเป่ยหานอยู่ในสายตา ดังนั้นจึงสั่งคนให้เอาสมุนไพรวิญญาณมาให้นางเลือก
ทุกคนรู้ว่าท่านหัวหน้าตำหนักที่เก็บตัวฝึกบำเพ็ญอยู่ออกจากการบำเพ็ญแล้ว แต่พลังความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมานั้นกลับทำให้พวกเขาสั่นเทาขึ้น ทุกคนในตำหนักเป่ยหานล้วนแต่รู้สึกได้ถึงอันตร
