ม่ให้ตายไปคนหนึ่งมันก็เป็นเรื่องง่ายดายนิดเดียว!
“ดูสิ่งนี้ก่อน ท่านยังจะกล้าแตะต้องข้าอยู่หรือไม่?”
การอวดดีกับอัจฉริยะของตำหนักเป่ยหานเหล่านี้มันเป็นเรื่องที่อันตรายมากหากไม่มีคนคอยอยู่หนุนหลังให้
ดังนั้น มู่เฉียนซีจึงเอาป้ายคำสั่งของกู้ไป๋อีออกมา! อย่างไรเสียเขาก็เคยบอกเอาไว้ว่าหากพบเรื่องลำบากก็ให้เอามันออกมาใช้ มันมีประโยชน์ต่อนางมาก
นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะได้ผลดีสักแค่ไหน ให้เสี่ยวไป๋รู้ก็ไม่เป็นไร
เมื่อมู่เฉียนซีเอาป้ายคำสั่งนี้ออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสห้าที่ยืนอยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซี หรือว่าจะเป็นอวี้ปิงชิง หรือแม้แต่เหล่าบรรดาผู้อาวุโสที่แอบดูอยู่เหล่านั้น พวกเขาทั้งหมดต่างก็รีบออกมาและพากันคุกเข่าลงตรงหน้ามู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “คารวะท่านหัวหน้าตำหนัก!”
คนอื่นที่เห็นและได้ยินเช่นนี้ต่างก็ตกใจผงะไป ท่านหัวหน้าตำหนัก!
อะไรนะ! เจ้าหนุ่มผู้นี้คือหัวหน้าตำหนักอย่างนั้นเหรอ!
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ เหล่าบรรดาผู้อาวุโสและธิดาศักดิ์สิทธิ์ล้วนแต่คุกเข่าลงไปแล้ว พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่คุกเข่าตาม
มู่เฉียนซีเห็นทุกคนคุกเข่าลงตรงหน้าเช่นนี้ก็รู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก ก่อนจะบีบป้ายคำสั่งอันเย็นยะเยือกในมือเอาไว้แน่น มู่เฉียนซีเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน
ท่านหัวหน้าตำหนัก!
นางกลายเป็นหัวหน้าตำหนักเป่ยหานตั้งแต่เมื่อไหร่กันแล้ว
ไม่ใช่สิ หัวหน้าตำหนักไม่ใช่นาง แต่เป็นป้ายคำสั่งป้าย
