สิบสานถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็มีหัวหน้าตำหนักคอยหนุนหลังอยู่นี่เอง แล้วใครจะกล้าแตะต้องเขาล่ะ!
ตัวตนของมู่หรงเฉียนเยี่ยยังต้องยืนยัน!
มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งได้ไปรายงานเรื่องนี้กับผู้อาวุโสสูงสุดและหัวหน้าตำหนักแล้ว อวี้ปิงชิงพามู่หรงเฉียนเยี่ยไปที่ตำหนักใหญ่อันโอ่อ่าหรูหรา
อวี้ปิงชิงกล่าว “คุณชายมู่หรง รอท่านหัวหน้าตำหนักที่นี่เถอะ!”
“ข้าไม่อยากรอที่นี่ เตรียมห้องให้ข้าห้องนึง ข้าอยากพักผ่อน” มู่เฉียนซีกลับปฏิเสธ
ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บสาหัส สิ่งที่พวกคนเหล่านี้สนใจก็คือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหัวหน้าตำหนักของพวกเขา และเพิกเฉยต่ออาการบาดเจ็บของนางไปโดยสิ้นเชิง
เหล่าบรรดาผู้อาวุโสได้ยินเช่นนี้ก็นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้จะปฏิเสธที่จะเจอกับท่านหัวหน้าตำหนัก
อวี้ปิงชิงเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ “เด็ก ๆ! ไปส่งคุณชายมู่หรงพักผ่อนหน่อย”
เจ้าหนุ่มผู้นี้ช่างไร้เหตุผลเสียจริง ท่านหัวหน้าตำหนักต้องไม่พอใจเป็นแน่
“อะไรนะ! ท่านหัวหน้าตำหนักมอบป้ายคำสั่งให้ชายหนุ่มคนหนึ่ง และตอนนี้เขาคนนั้นก็อยู่ในตำหนักเป่ยหานแล้ว” ผู้อาวุโสสูงสุดได้ยินเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ก็ตกตะลึงขึ้น
เขารู้จักท่านหัวหน้าตำหนักมานาน ไม่เคยเห็นท่านหัวหน้าตำหนักคบค้าสมาคมหรือไปมาหาสู่กับผู้ใดมาก่อนเลย และเรื่องที่จะมอบป้ายคำสั่งให้คนอื่นนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
ในตอนนี้ อีกคนหนึ่งได้ไปในสถานที่ที่หัวหน้าตำหนักเป่ยหานกำลังเก
