ต้องมาบาดเจ็บซ้ำอีก!
พลังอันกดขี่ข่มเหงหนึ่งปรากฏขึ้น ชายชราชุดขาวผู้หนึ่งเดินออกมา
เขามองไปที่กู้ไป๋อีและยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางกล่าว “เจ้าหนูกู้ มาถึงตำหนักตงจี๋ของข้าแล้ว ก็มาดื่มชาเป็นเพื่อนข้าสักหน่อยเถอะ! มัวแต่ต่อสู้ฆ่าฟันกันอยู่ทำไมล่ะ เจ้าหนูอวิ๋นซิวก็อายุยังน้อย ดังนั้นตำหนักตงจี๋จะขาดหัวหน้าตำหนักไปไม่ได้”
ถึงแม้ว่าชายชราผู้นี้จะดูใจดีเป็นมิตร แต่พลังการกดขี่ข่มเหงนั้นช่างทำให้ผู้อื่นยากที่จะปฏิเสธได้จริง ๆ
“ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านออกจากการบำเพ็ญแล้ว” ไป๋อู๋ห่ายถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
มีท่านผู้นี้อยู่ กู้ไป๋อีไม่สามารถฆ่าเขาได้แล้ว
“รีบกลับไปรักษาตัวเถอะ! ข้าจะไปดื่มชากับเจ้าหนูกู้”
สีหน้าของกู้ไป๋อีดูเฉยเมย แต่กลับไม่ได้ปฏิเสธชายชราผู้นี้ ส่วนสายตาที่มองไป๋อู๋ห่ายนั้นยังคงเต็มไปด้วยจิตสังหารเฉกเช่นเดิม
และแน่นอนว่าไป๋อู๋ห่ายต้องหาสถานที่ดี ๆ เพื่อไปพักรักษาอาการบาดเจ็บ ในระหว่างที่ยังไม่หายดีนี้ เขาจะออกจากตำหนักตงจี๋ไม่ได้เด็ดขาด
กู้ไป๋อีมีจิตใจอันแน่วแน่ปรารถนาจะฆ่าเขา หากไม่ระวังตัว คาดว่าต้องถูกฆ่าตายเป็นแน่
หลังจากดื่มชาเสร็จ กู้ไป๋อีก็ขอตัวลา ฆ่าไป๋อู๋ห่ายไม่ได้ อยู่ต่อไปมันก็ไม่มีความหมาย
และในขณะที่กู้ไป๋อีกำลังจะจากไปนี้ จู่ ๆ ร่างในชุดดำแดงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“ได้โปรดท่าน ช่วยนายน้อยอวิ๋นซิวด้วย”
กู้ไป๋อีตกใจผงะไปเล็กน้อย “เฟิงอวิ๋นซิวเป็นอะไร?”
“อาการนายน้อย
