เยวี่ยเจ๋อเดินไปตรงหน้ามู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว อยากจะเข้าไปกอดนางเพื่อพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้ฝันไป
สุดท้ายยังไม่ทันได้เข้าใกล้มู่เฉียนซี กลับถูกชายผู้หนึ่งขวางไว้ด้วยพลังอันแข็งแกร่ง
เยวี่ยเจ๋อรับรู้ได้ถึงกระแสลมกระโชกแรง เขารีบหลบทันที
“รองหัวหน้า!” คนอื่นต่างอุทานขึ้น
โชคดีที่ชายผู้นั้นไม่ได้ลงมือสังหาร แต่เยวี่ยเจ๋อกลับจนตรอกเล็กน้อย
เขามองไปที่ร่างชุดเขียวผู้นั้นที่ยืนอยู่ข้างมู่เฉียนซีอย่างจนปัญญา “เจ้าท่อนไม้ เจ้าอย่าได้เกินไปหน่อยเลย”
ใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ของเหลิ่งหนิงจือนั้นถึงกับผงะไปเมื่อเห็นการปรากฏตัวขึ้นของชิงอิ่ง ชายผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน หรือว่าเขาตามพวกนางมาโดยตลอด
ไร้ซึ่งลมหายใจ ไร้ซึ่งการไหลเวียนของพลังวิญญาณและพลังปราณ เขาไม่ใช่มนุษย์ อีกทั้งยังแข็งแกร่งมากด้วย
ชิงอิ่งเพิกเฉยต่อการบ่นของเยวี่ยเจ๋อ มู่เฉียนซีเดินไปตรงหน้าเยวี่ยเจ๋อ นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นอะไร ช่วงนี้ทำให้พวกเจ้าเป็นกังวลแล้ว”
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เยวี่ยเจ๋อมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง
เมื่อได้ยินคำเรียกของเยวี่ยเจ๋อ คนอื่น ๆ ต่างก็แทบจะระเบิดขึ้น
“พี่ใหญ่? สามารถทำให้รองหัวหน้าเรียกเช่นนี้ได้ หรือว่านางจะเป็นหัวหน้าหอ”
“พวกเจ้ามีตาแต่หามีแววไม่ หัวหน้าหอเป็นบุรุษรูปงาม แต่คนตรงหน้าผู้นี้เป็นสตรีผู้งดงามนะ!”
“ข้ารู้แล้ว นางคือผู้นำตระกูลมู่!”
“ผู้นำตระกูลมู
