่อีกด้วยก็ไม่แน่
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นของเหลิ่งหนิงจือแข็งทื่อไปทันที “ก็ข้าเกลียดนางหนิ เจ้าพูดเช่นนี้ข้าเสียใจนะ!”
และในตอนนี้เอง แสงเย็นก็วาบผ่านดวงตาของเยวี่ยเจ๋อแล้วเช่นกัน “เรื่องในวันนี้ห้ามบอกให้ใครรู้เป็นอันขาด! ข้าว่าพวกเจ้าทุกคนคงจะไม่อยากลิ้มรสของการลงโทษหรอกกระมัง!”
เมื่อนึกถึงการลงโทษ พวกเขาก็อดที่จะหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้
“ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ไม่มีทางพูดเรื่องนี้เป็นอันขาดขอรับ”
เมื่อได้เจอกับเยวี่ยเจ๋อ มู่เฉียนซีก็ได้ถามถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ที่นางอยากรู้ เยวี่ยเจ๋อเล่าเรื่องราวที่นางอยากรู้ให้นางฟังทั้งหมด
“เนื่องจากมีการปกป้องของหอปี้ลั่ว จวินโม่ซีและพวกถึงถอยไปอยู่ที่ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ได้อย่างปลอดภัย โชคดีที่พี่ใหญ่เตรียมการเอาไว้พร้อมยึดทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ไว้ก่อนหน้านี้แล้ว”
“นอกจากหอหมอปีศาจที่เมืองตงจี๋ที่ปิดไป หอหมอปีศาจในเมืองอื่น ๆ ก็เปิดค้าขายตามปกติ ตำหนักตงจี๋ก็ไม่ได้ตามไปทำลายหอหมอปีศาจของเราในทุกเมือง มิเช่นนั้นคนในแดนตะวันออกคงไม่พอใจมากแน่”
“เรื่องนี้คาดว่าเป็นนายน้อยอวิ๋นซิวที่ลงมือช่วย”
“ครั้งนี้หอหมอปีศาจเสียหายไปทั้งหมด…”
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “เจ้าไม่ต้องบอกข้าหรอกว่าเสียหายไปเท่าไร พี่ใหญ่ของเจ้าไม่อยากฟัง ไม่อยากฟัง…”
มุมปากของเยวี่ยเจ๋อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “พี่ใหญ่วางใจได้ ข้าจะทำเงินกลับมาให้พี่ใหญ่ถึงสองเท่าแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าว “เย
