ถึงสองขั้น”
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งแสงระยิบระยับ นางกำลังขาดวิธีที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็วอยู่พอดี สระหานซินนี้เป็นสถานที่ที่ดีที่หนึ่งเลยทีเดียว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ที่ตั้งของหุบเขาหานซินอยู่ที่ไหน?”
“พวกเจ้าจะไปที่หุบเขาหานซินรึ?”
“ก็เป็นพวกเจ้าเองที่บอกประโยชน์ของมันมามากเช่นนั้น ทำไมจะไม่ไปล่ะ?”
พวกเขาอธิบาย “จำนวนคนที่เพิ่มระดับความแข็งแกร่งจากสระหานซินในทุกครั้งนั้นมีจำกัด ดังนั้นในทุกครั้งจึงสามารถเข้าไปได้เพียงไม่เกินเก้าคนเท่านั้น พวกอัจฉริยะของกองกำลังใหญ่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นตำหนักเป่ยหานหรือกองกำลังสำนักนิกายระดับสองดาวสองดาวครึ่งและอื่น ๆ ต่างต้องกลับไป เพราะการแข่งขันที่ดุเดือดนี้”
“ถ้าเพราะการแข่งขันที่ดุเดือด แค่พยายามต่อสู้เพื่อแย่งชิงก็ได้แล้ว บอกตำแหน่งข้ามา”
เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซียืนกรานที่จะทำเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ขัดขวาง และชี้ไปในทิศทางหนึ่งพลางกล่าวว่า “ตรงไปที่ด้านนั้น ก็ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวเหลิ่ง พวกเราไปกันเถอะ!”
ใบหน้าของเหลิ่งหนิงจือนั้นตะลึงงันไปเล็กน้อย ‘เสี่ยวเหลิ่ง’ มู่เฉียนซีถึงกับตั้งชื่อเล่นให้นางตามอำเภอใจ
ทันทีที่มู่เฉียนซีและเหลิ่งหนิงจือจากไป คนเหล่านี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด
“ต่อไปต้องดูให้ดีเสียหน่อย อย่าได้เห็นเพียงว่าเป็นสตรีงดงามแล้วจะเข้าไปยั่วยุเชียว
“วันนี้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ยังจะมีใครกล้าอีก!
