ให้นางรู้สึกแตกต่าง
แม้ว่าจะหนาวเย็น แต่กลับงดงามมาก
มู่เฉียนซีโยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งไปให้และกล่าวว่า “นี่ข้ายังไม่เคยสวมใส่และถ้ามันไม่พอดีกับเจ้าก็ฝืน ๆ ใส่ไปก่อนเถอะ!”
เหลิ่งหนิงจือรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและมาปรากฏตัวตรงหน้ามู่เฉียนซี
นางยังคงพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “คุณหนูใหญ่ มีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับนางที่ข้ายังกล่าวไม่ชัดเจน และข้าจำเป็นต้องบอกกับเจ้าให้ชัดเจน”
มู่เฉียนซียกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “นาง?”
“และข้าอีกคน”
สตรีที่นางเพิ่งเห็น แม้ว่าจะโหดเหี้ยม แต่กลับมีเสน่ห์ดั่งกุหลาบไฟก็มิปาน
แต่ผู้ที่อยู่ตรงหน้านี้กลับเย็นชาและไม่มีกลิ่นอายของมนุษย์
มู่เฉียนซีกล่าวเบา ๆ ว่า “เจ้าพูดมาเถอะ!”
“ข้าไม่ได้เป็นคนของดินแดนโลกสี่ทิศนี้ และข้าถูกศัตรูไล่ฆ่าจึงหนีมาที่นี่ ข้าไม่รู้ว่าเมื่อไรคนของนางจะตามล่ามา แต่ถ้าข้ายังอยู่กับเจ้า เจ้าก็จะเสี่ยงมากเช่นกัน และเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าบอกเรื่องพวกนี้กับข้า เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะรู้สึกว่าเจ้าไร้ประโยชน์ และปล่อยให้เจ้าดูแลตัวเอง”
“……”
สุดท้าย เหลิ่งหนิงจือจึงตอบกลับไปด้วยความเงียบ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “สิ่งที่เจ้าพูดมานี้ ข้าพอจะเดาได้แล้ว และข้ายังรู้ด้วยว่าศัตรูของเจ้านั้นชื่อ มู่หลินหลาง”
ทันทีที่กล่าวถึงมู่หลินหลาง กลิ่นอายของเหลิ่งหนิงจือก็เย็นชาลงเรื่อย ๆ
“มู่หลินหลางหน้าตาเหมือนข้ารึ? ก่อนที่เจ้าจะ
