น่ห์พลางกล่าวว่า “เช่นนั้น ข้าจะต้องขอบใจเจ้าเช่นไรดีล่ะ!”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นอย่างชั่วร้ายเล็กน้อย “เจ้าอย่าได้ขอบคุณข้าเร็วเกินไปเลยนะ! ตอนที่ข้ารักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้า ข้าใช้อุบายกับเจ้าไปเล็ก ๆ น้อย ๆ”
สีหน้าของเหลิ่งหนิงจือแข็งทื่อไปทันที นางตรวจสอบร่างกายของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง ผลลัพธ์คือ…
ดูเหมือนว่าจะมีกระแสอากาศบางอย่างอยู่ในร่างกายของนาง มันสงบมาก แต่กลับรู้สึกไม่ปลอดภัย
ดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นั้นปรากฏแสงเย็นวาบผ่าน “นี่เจ้าวางยาพิษข้า!”
กล่าวจบ เหลิ่งหนิงจือก็ลงมือกับมู่เฉียนซี แค่มู่เฉียนซีกลับหลบหลีกออกไป
และในเมื่อนางจะลงมือโจมตีมู่เฉียนซีอีกครั้ง กลับพบว่าร่างกายของตนไร้เรี่ยวแรงแล้ว
มู่เฉียนซีขยับไปยืนตรงหน้านาง และกล่าวว่า “ข้าก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรนักหรอกนะ! ครั้งแรกที่เจ้าเห็นหน้าข้า เจ้าก็จะฆ่าข้าแล้ว ข้าไม่เอามีดแทงเจ้าก็นับว่าเป็นบุญของเจ้าแล้วล่ะ เจ้าว่า เหตุใดข้าถึงช่วยเจ้าล่ะ?”
“นี่เจ้าต้องการอะไรกันแน่?” ภายในดวงตาของเหลิ่งหนิงจือเผยความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
มู่เฉียนซีมองใบหน้ารูปไข่ของนางอย่างพิจารณา “วางใจเถอะ ข้าไม่ชอบผู้หญิงด้วยกันหรอก ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเปิดบริสุทธ์เจ้าหรอกนะ”
มุมปากของเหลิ่งหนิงจือกระตุกขึ้นเล็กน้อย “ใครจะกังวลเรื่องนี้กันล่ะ ข้าขอบอกเจ้าเอาไว้ก่อนนะ ข้ายอมตายดีกว่าถูกคนอื่นควบคุม ถูกคนอื่นหลอกใช้!”
.
