กร่งเกินไปแล้ว!” สายลับที่แอบซ่อนตัวเหล่านั้นต่างสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดด้วยความตกใจ
มู่เฉียนซีหลบหลีกการโจมตีของไป๋อู๋ห่ายได้ นางกล่าว “ข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้ว”
กล่าวจบ นางก็เคลื่อนไหวออกไปจากตำหนักตงจี๋
วันนี้ก็แค่มาช่วยตัวประกันไปเท่านั้น นางไม่อยากจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับตำหนักตงจี๋ อย่างไรเสีย พลังของนางในตอนนี้มันก็อ่อนแอเกินไปที่จะเสี่ยง
“อย่าคิดที่จะหนีนะ!” หรงเหรินตะโกนขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด
ปัง ปัง ปัง! หุ่นเชิดพลังขั้นสูงสุดหลายร่างเข้ามาขวางหน้าเขาเอาไว้
มู่อีกล่าวเสียงขรึมว่า “ท่านผู้นำตระกูล เราไปกันเถอะขอรับ!”
และเมื่อไป๋อู๋ห่าย หรงเหรินและพวกตามไป พวกเขาก็ได้พบกับการโจมตีของอาวุธแปลกประหลาดมากมายหลายชนิด
สีหน้าของหรงเหรินดำเสียยิ่งกว่าก้นหม้ออีก “คนพวกนี้มันใช้อุบายที่ไม่ถูกต้อง!”
หลังจากที่มู่เฉียนซีช่วยพวกเขามาได้ ก็ออกจากเมืองทันที!
เมืองตงจี๋เป็นฐานที่มั่นของตำหนักตงจี๋ จะอยู่นานไม่ได้แน่นอน แต่นางได้เตรียมฐานที่มั่นเอาไว้ในแดนตะวันออกพร้อมแล้ว นั่นก็คือทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่
แต่พวกคนที่มาจากแดนซวนเทียนเหล่านั้นรับมือได้ยากมาก เมื่อพวกเขาออกจากเมือง คนเหล่านั้นก็ไล่ล่าอย่างไม่ยอมเลิกรา!
ที่หนักกว่านั้นคือ หญิงสาวชุดขาวคนหนึ่งมาขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้ รอยยิ้มอันโหดร้ายเผยออกมาจากใบหน้าที่งดงามนั้นของนาง “ซีเอ๋อร์ เจ้าจะหนีไปไหนล่ะ!”
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียน
