ซี “ไป๋เหยียนเอ๋อร์!”
“ท่านผู้นำตระกูล!”
“คนงาม!”
“นายท่าน!”
“……”
ผ้าแพรไหมสีขาวฟาดไปที่แก้มของมู่เฉียนซีราวกับมีดอันแหลมคม
มีหมิงจีคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง พลังของไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็วิปริตมากขึ้นแล้ว
“มหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้า!” เกือบจะเทียบเท่าท่านพ่อผู้นั้นของนางแล้ว สีหน้าของมู่เฉียนซีพลันเปลี่ยนไป
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าว “ซีเอ๋อร์ อีกประเดี๋ยวท่านพ่อของข้าก็จะมาถึงแล้ว เจ้าหนีไม่พ้นหรอก”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่มู่อีและกล่าวว่า “มู่อี จื่อโยว ซิงเฉิน พวกเจ้าคุ้มกันความปลอดภัยส่งคนของหอหมอปีศาจออกไปจากที่นี่ เตรียมป้องกันให้ดี”
มู่อีกล่าว “ท่านผู้นำตระกูล ไม่มีท่านผู้นำคอยสั่งการ พวกเรา…”
“ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทำได้!”
“คนงาม ข้าจะอยู่ปกป้องเจ้าเอง!” จื่อโยวยิ้มพลางกล่าว
“ตราบใดที่ข้าไม่มีเรื่องต้องพะวงหน้าพะวงหลัง เจ้าคิดว่าพวกมันจะทำอะไรข้าได้เหรอ นี่เป็นคำสั่ง!”
“เยี่ยต้องฆ่าข้าตายแน่!” จื่อโยวกล่าวด้วยสีหน้าที่โศกเศร้า
เขารู้ดีว่าคนงามถือไพ่อยู่ไม่น้อย แต่ปล่อยให้นางต้องรับมือกับไป๋อู๋ห่ายและหมิงจีอยู่คนเดียว ไหนยังมีคนเหล่านั้นจากแดนซวนเทียนอีก จะให้เขาวางใจได้อย่างไรกันล่ะ
“หากยังไม่รับคำสั่ง ข้าจะฆ่าเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนี้!” มู่เฉียนซีกล่าวข่มขู่อย่างดุร้าย
ซิงเฉิน “นายหญิง ข้าน้อยน้อมรับคำสั่งขอรับ!”
ครั้นแล้ว ซิงเฉินและพวกจึงล่าถอยไป ส่วนกระบี่ของมู่เฉียนซีในตอนนี้พร้อมแล้วที
