องมือซ้ายมือขวาของนางจะจบสิ้นและได้ไปเยือนปรโลกแน่นอน มาดูสิว่านางจะปรากฏตัวหรือไม่”
“ขอรับ!”
แกรก! เมื่อตอนที่มู่เฉียนซีได้ยินข่าวนี้เข้า นางก็ได้บีบถ้วยชาในมือเสียจนแตก
มู่เฉียนซีลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว “ตำหนักตงจี๋รังแกกันมากไปจริง ๆ พาข้าไปที่ห้องปรุงยา”
“ได้!”
“เตรียมสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาเอาไว้ให้พร้อม ยิ่งจำนวนมากเท่าไหร่ยิ่งดี”
“รับทราบ!”
“แล้วก็…”
หลังจากนี้อีกสามวันฝ่ายตรงข้ามก็จะฆ่าคน มู่เฉียนซีจึงได้เริ่มเตรียมการอย่างรวดเร็ว
ถึงต่อให้ต้องเสียสละไปอย่างหมดสิ้นก็จะต้องช่วยตัวออกมาให้ได้
หลังผ่านไปสามวัน ยอดฝีมือต่าง ๆ ของตำหนักตงจี๋ก็ได้ซุ่มซ่อนอยู่ในมุมมืด บัดนี้มันได้กลายเป็นหลุมมังกรดอนถ้ำเสือไปเสียแล้ว
ในตอนนี้โม่จิ่นและจวินโม่ซีได้ถูกมัดเอาไว้บนหอสูงในตำหนักตงจี๋ ผู้คุ้มกันที่อยู่รอบด้านของพวกเขานั้นก็ยิ่งเข้มงวดอย่างที่สุด
จวินโม่ซีกล่าวด้วยสีหน้าขมขื่น “แม้ว่าอยากจะให้สาวน้อยมาส่งข้าวให้ข้า แต่สถานการณ์ในตอนนี้ข้ายอมที่จะหิวตายเสียดีกว่า แล้วก็ขอร้องอย่าให้นางได้มาเลย”
โม่จิ่นกล่าวอย่างจนปัญญา “นั่นเป็นไปได้รึ? เจ้าไม่รู้จักนายท่านหรือยังไง?”
ก็เพราะว่ารู้จักนั่นแหละ ในตอนนี้จวินโม่ซีจึงยิ่งเป็นกังวลเข้าไปอีก
“นายท่าน!”
“สาวน้อยคนงาม!”
“ซีเอ๋อร์!”
“ผู้นำตระกูล!”
มู่เฉียนซีจะเข้าไปด้วยตัวเอง อีกทั้งยังจะไปเผชิญหน้าตัวคนเดียวอีกด้วย ทุกคนจึงร้อนรนขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่า
