็ไม่อาจทำให้ดวงจิตของเขาดับสลายไปได้แน่นอน
เมื่อสายฟ้าฟาดลงมา พิฆาตวิญญาณก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว
และจิ่วเยี่ยก็ได้ดึงพลังของตัวเองกลับมาและกลับไปอยู่ข้างกายมู่เฉียนซี กอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่น
“โชคดีที่ซีไม่เป็นอะไร!”
ครืน เปรี้ยง เปรี้ยง! ในขณะที่จิ่วเยี่ยกอดคนงามอยู่นั้น พิฆาตวิญญาณกลับน่าสังเวชมาก
สายฟ้าฟาดเพียงครั้งเดียวมันยังไม่พอ สายฟ้าฟาดลงมาทั้งหมดเก้าครั้งอย่างต่อเนื่อง
หลังจากที่สายฟ้าทั้งเก้าฟาดลงมาจนสิ้น พิฆาตวิญญาณก็จ้องมองมู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยด้วยความโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง และไม่ทันที่เขาจะลงมือ จิ่วเยี่ยก็ชิงลงมือโจมตีเขาเสียก่อน
ตูม ตูม ตูม!
เดิมทีพิฆาตวิญญาณก็อ่อนแออยู่แล้ว เมื่อถูกสายฟ้าฟาดลงมาเก้าครั้งเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เขาอ่อนแอมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับกระบวนท่าสังหารของจิ่วเยี่ยเช่นนี้ เขาก็รับมือเอาไว้ไม่ไหวแล้ว
และสิ่งที่หนักไปกว่านี้ก็คือ…
ดวงตาสีเลือดคู่นั้นของพิฆาตวิญญาณพลันจางลงเรื่อย ๆ เขากัดฟันกรอดสบถด่า บัดซบ!
เขาจ้องมองมู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย และหมอกเลือดก็ได้แผ่ซ่านออกมา
“แมวน้อย เจ้าหมาป่าดำ วันนี้ข้าจะไม่เล่นกับพวกเจ้าแล้ว สักวันเราต้องได้เจอกันอีกแน่ พวกเจ้าไม่มีทางหนีรอดแน่นอน”
จิ่วเยี่ยต้องการลงมือปิดกั้นบริเวณรอบ ๆ เพื่อไม่ให้เจ้าพิฆาตหนีไปได้ มิเช่นนั้นจะต้องเกิดเรื่องไม่จบไม่สิ้นแน่
และในขณะที่จิ่วเยี่ยจะลงมือขว
