างพิฆาตวิญญาณนั้น จู่ ๆ เขาก็สะดุ้งขึ้นเล็กน้อย สีหน้าซีดเผือดลง ทำได้แค่ปล่อยให้พิฆาตวิญญาณหนีไปได้เท่านั้น
จิ่วเยี่ยรีบกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ มู่เฉียนซีโยนกระบี่มังกรเพลิงเข้าไปในมิติปิดผนึกเอาไว้ก่อน “มังกรเพลิง เจ้ากินผนึกราชาอัคคีแล้วก็มาทำให้ข้าเพลิดเพลินใจเร็ว ๆ เข้านะ ครั้งหน้าไม่รู้ว่าเจ้าพิฆาตวิญญาณนั่นจะโผล่ออกมาอีกเมื่อไหร่ เจ้าจะต้องรีบแข็งแกร่งเร็ว ๆ เข้าล่ะ”
มังกรเพลิงกล่าว “อืม นายท่าน ข้าเข้าใจแล้ว”
การต่อสู้ในครั้งใหญ่นี้คงจะดึงดูดผู้คนจำนวนมากแน่ ๆ จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีออกไปจากเมืองหานหลงไปอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ ที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ เมืองหานหลงแทน
เมื่อเข้ามาถึงในห้อง จิ่วเยี่ยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ซี ช่วยข้าด้วย!”
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าพลังของคำสาปนั้นไหลล้นออกมา นางรีบเอาเข็มยาที่เตรียมเอาไว้เหล่านั้นออกมาและฉีดให้กับจิ่วเยี่ย แต่ก็ไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่
“จะทำเช่นไรดี?”
“ผนึกมีช่องโหว่เพียงแค่ช่องเดียว ข้าสามารถยับยั้งได้”
“ซีเหนื่อยแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ!” จิ่วเยี่ยผลักมู่เฉียนซีลงบนเตียง และเขาก็อยู่ข้าง ๆ นาง
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะนอนหลับได้ยังไง หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ข้าคงหนีไปตั้งนานแล้ว เจ้าจะได้ไม่ต้องสู้รบกับเจ้านั่น”
“มันกล้าทำเช่นนั้นกับซี ข้าจะปล่อยมันไปได้ยังไง หากนอนไม่หลับ ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
จิ่วเยี่ยจูบหน้าผากมู่เฉียนซีเบา ๆ กลิ่
