นอายอันเย็นยะเยือกไหลเข้าสู่สมองของมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีรู้สึกง่วงขึ้นเรื่อย ๆ และนางก็หลับไปในที่สุด
หลังจากที่มู่เฉียนซีนอนหลับไป อักขระสาปสีดำเส้นบาง ๆ ก็ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ่วเยี่ย
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกของเขามองร่างมู่เฉียนซีที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ และเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นในดวงตาคู่นั้น แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำอะไร
ระดับพลังวิญญาณของซีถดถอยลง ร่างกายก็อ่อนแอ ถึงแม้ว่าต้องอดทนด้วยความทรมานเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ครั้นแล้วเขาจึงหลับตาลง กำหนดลมหายใจเข้าออก จะต้องยับยั้งพลังของคำสาปเอาไว้ให้ได้
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าว “จิ่วเยี่ย ตอนนี้เจ้ากลับไปแดนนรกก่อนจะดีกว่านะ สถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้ไม่ค่อยจะดีนัก”
มิเช่นนั้นนอกจากดาวมฤตยูที่ถูกส่งไปอย่างพิฆาตวิญญาณแล้ว เกรงว่าซีเอ๋อร์จะต้องเผชิญกับเทพมารผู้น่ากลัวอย่างจิ่วเยี่ยผู้นี้อีก
จิ่วเยี่ยกล่าว “ตอนนี้ข้ายังไปจากซีไม่ได้ หากเจ้านั่นย้อนกลับมาหลังจากที่ข้าไป เจ้าจะต้านทานได้เหรอ”
สุ่ยจิงอิ๋งถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ต้องอดทนให้ได้!”
