ีนั้นเก็บเอาไว้ให้วิญญาณกระบี่มังกรเพลิงใช้ แต่ตอนนี้มันยังไม่ปรากฏตัวออกมา แบ่งออกมาให้เจ้างูน้อยตัวนี้ใช้สักหน่อยก็ไม่เลว
มู่เฉียนซีเอาผลึกราชาอัคคีออกมา และดูเหมือนว่าเจ้างูน้อยจะได้กลิ่นอันหอมหวน มันจึงเลื้อยขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็กัดกินคำโต
แกร่ก แกร่ก แกร่ก!
มู่เฉียนซีกล่าว “ช้า ๆ หน่อยสิ เจ้าไม่กลัวมันจะระเบิดใส่เจ้าบ้างหรือไง!”
หลังจากที่เจ้างูน้อยกินเสร็จ มันก็รู้สึกได้ว่าพลังของมันเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย แต่มู่เฉียนซีกลับไม่รู้สึกว่ามันได้เลื่อนขั้นเป็นสัตว์วิญญาณแต่อย่างใด
พรวด พรวด พรวด! เพียงชั่วพริบตาเดียว เจ้างูน้อยก็มีพลังเพิ่มขึ้น และพ่นเปลวไฟออกไปทั่ว
เหล่าวิญญาณที่ต่อสู้เท่าไหร่ก็ไม่ตายเหล่านี้ถึงคราวซวยเข้าแล้ว!
มีเจ้างูน้อยอยู่ ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีได้เปิดทางเดินได้แล้วก็มิปาน ไม่มีวิญญาณใดกล้าแตะต้องพวกเขา
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้างูน้อย เจ้ามันช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ เลย!”
เจ้างูน้อยเริ่มรู้สึกเกรงใจขึ้นเล็กน้อยแล้ว จากนั้นมันก็มองมู่เฉียนซีด้วยแววตาที่กระหาย มันต้องการกินสิ่งนั้นอีก
มู่เฉียนซีกล่าว “ตอนนี้เจ้ายังเล็กมาก ของล้ำค่าพลังธาตุอัคคีนั้นเป็นธาตุใหญ่ หากกินเข้าไปเยอะเจ้าไม่กลัวร่างกายเจ้าจะรับไม่ไหวเหรอ หากสามารถออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย และหากเจ้ายอมที่จะอยู่กับข้า ข้าจะให้เจ้าอีก”
ชิ้นใหญ่ นางเก็บเอาไว้ให้วิญญาณกระบี่
ขอเพ
