่าว “อินรั่วเฉิน หากเจ้าจะลงมือก็ลงมือมาจริง ๆ เลยดีกว่า ความสามารถเพียงน้อยนิดเช่นนี้ คิดจะแย่งชิงของในมือข้า เจ้ามันช่างเพ้อฝันมากเกินไปแล้ว!”
อินรั่วเฉินสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย กลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ระดับพลังวิญญาณไม่ได้เพิ่มสูงขึ้น แต่มู่เฉียนซีรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าคนตรงหน้าผู้นี้พลันอันตรายขึ้น
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งออกไปจากในมือนาง
“เงาจันทราคู่!”
นางไม่สามารถใช้กระบี่มังกรเพลิงที่ถูกปิดผนึกตายเอาไว้ ฉะนั้นจึงต้องพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะต่อสู้กับอินรั่วเฉิน
ในตอนนี้อินรั่วเฉินได้เอาอาวุธวิญญาณของตนเองออกมาแล้วเช่นกัน นั่นก็คือสร้อยประคำเส้นหนึ่ง
สร้อยประคำเส้นนั้นต้านทานการโจมตีของมู่เฉียนซีไว้ได้อย่างสบาย จากนั้นพลังทั้งหมดก็ย้อนโจมตีกลับไปที่มู่เฉียนซี
“โล่วิญญาณน้ำแข็ง!” มู่เฉียนซีรับใช้โล่วิญญาณน้ำแข็งสกัดกั้น
ฉ่า! กำแพงน้ำแข็งแตกกระจุยกระจาย ร่างของมู่เฉียนซีกระเด็นลอยออกไป
เห็น ๆ กันอยู่ว่าบุรุษผู้ที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องผู้นั้นทำร้ายนาง แต่ตอนนี้กลับเผยสีหน้าเจ็บปวดใจออกมา
ต้องบอกเลยว่าที่ผ่านมาไม่ว่าเขาได้เห็นผู้ใดบาดเจ็บ ก็ไม่เคยเผยสีหน้าแววตาเช่นนี้ออกมาเลย
เขายังไม่ได้ลงแรงอย่างสุดกำลัง นางก็ไม่มีแรงที่จะรับมือแล้ว
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา และปกคลุมร่างของมู่เฉียนซีไว้
มู่เฉียนซีไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แม้แต่เจ้างูน้อยที่หลบอยู
