ดูจริง ๆ ว่าอินรั่วเฉินนั้นจะมีความอดทนสักเท่าไร
หญิงสาวตรงหน้ายิ้มเหมือนดั่งดอกบุปผา ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในโลกาก็เพียงแค่เท่านั้น
บุรุษผู้บริสุทธิ์เหมือนดั่งวารีกับสตรีผู้ที่เลวร้ายเหมือนดั่งโจรป่า บัดนี้ทั้งสองมาอยู่ใกล้กันเป็นอย่างมาก
อินรั่วเฉินกล่าวอย่างสงบ “แม่นางอย่าได้ล้อเล่นกับเราผู้เป็นพระเลย”
“พระ!” มู่เฉียนซีดึงเส้นผมอันละเอียดประณีตของนั้นเบาๆ “หากว่าเจ้าเป็นพระ แล้วนี่คืออะไรเล่า! นี่มันไม่ใช่ผมปลอมเลยนี่!”
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะมิได้ออกแรงมาก แต่ผู้ที่ถูกดึงผมนั้นก็มีความเจ็บอยู่บ้าง
อินรั่วเฉินใจกว้างเป็นอย่างมาก เขามิได้โกรธกริ้วเลย ซ้ำยังกล่าวตอบด้วยความอ่อนโยนเป็นอย่างมาก “อาตมานั้นไว้ผมเพื่อบำเพ็ญตบะ”
“ข้าพบว่าเจ้านั้นหน้าตาดีจริง ๆ”
อินรั่วเฉินมิใช่ผู้ที่มีรูปลักษณ์สะดุดตาที่เพียงแค่มองเพียงครั้งแรกก็ทำให้จิตวิญญาณของคนล้มตึง แต่เขาเป็นคนที่ยิ่งมองแล้วยิ่งไม่อาจจะละสายตาออกจากไปได้
อินรั่วเฉินดูเหมือนว่าจะมิได้ว่ากล่าวอะไรที่มันธรรมดา “แม่นาง ในครั้งนี้มีอันตรายมากมายนัก เหตุใดจึงไม่ฟังคำโน้มน้าวข้า”
“ข้ากับเจ้าไม่ได้รู้จักกัน เหตุใดเจ้าต้องมายุ่งย่ามด้วย”
“ข้าเพียงไม่อยากให้บนโลกนี้มีการฆ่าฟันมากขึ้นไปอีกหนึ่งชีวิต” อินรั่วเฉินกล่าวพร้อมถอนหายใจเบาๆ
งดงามไม่เสียทีที่เป็นบุรุษผู้งดงาม แม้ถอนหายใจก็ยังงดงามเช่นนั้น
อินรั่วเฉินเองก็ไม่เสียทีที่ถูกยกให้เป็นกระดูกแห
