ธรรมดา เจ้าสามารถหนีไปได้อย่างปลอดภัย ไม่ต้องสนใจข้า”
เจ้างูน้อยมองมู่เฉียนซีด้วยความกระวนกระวายใจราวดวงไฟสุมอก เหตุใดถึงไม่หนีไป เหตุใดถึงไม่หนีไป อยู่ที่นี่อาจจะตายได้นะ
เห็น ๆ กันอยู่ว่าเพิ่งจะพบเจอกันไม่นาน แต่มันกลับห่วงใยนางด้วยความจริงใจถึงเพียงนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามีญาติสนิทกับมิตรสหายข้าอยู่ที่นี่ ข้าหนีไปไม่ได้”
ญาติสนิทมิตรสหายคือสิ่งใด เจ้างูน้อยไม่เข้าใจ แต่มันกลับเข้าใจดีว่านางไม่อยากไป เช่นนั้นมัน…
เจ้างูน้อยกลิ้งไปกลิ้งมาบนฝ่ามือของมู่เฉียนซี ในเมื่อนางไม่ออกไปจากที่นี่ มันก็ไม่ไปไหนเหมือนกัน
มันต้องการจะอยู่กับนาง ถึงแม้ว่าจะ…
“เจ้าก็ไม่ไปอย่างนั้นเหรอ เจ้ากลัวไม่ใช่เหรอ อย่าฝืนตัวเองเลยนะ เจ้าไปรอข้าข้างนอกก็ได้ หากข้ามีชีวิตรอดออกไปเราอาจจะได้เจอกันอีกครั้ง” มู่เฉียนซีกล่าว
แต่เจ้างูน้อยไม่อยากจากไปจริง ๆ มันมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาที่น่าสงสาร ไม่อยากให้มู่เฉียนซีทิ้งมัน
มู่เฉียนซีก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ “หากเจ้าอยากอยู่กับข้าก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน! แต่ข้าบอกเอาไว้ก่อนนะว่าข้าไม่ได้แข็งแกร่ง หากพบเจอกับอันตรายเข้าแล้วละก็ เจ้าต้องรีบหนีให้เร็วที่สุด ทักษะการหลบหนีและการซ่อนตัวของเจ้านั้นไม่เลวเลย”
เจ้างูน้อยพยักหน้าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ดีใจไม่ออกเลย ราวกับว่ากำลังจะไปลานประหารก็มิปาน
มู่เฉียนซีเดินวนอยู่บริเวณนี้มานานมากแล้ว แต่ยังหาทางออกไม่เจอ ในที่สุดนางก็พบสถานที่ท
