อนอกร้อนใจขึ้นแล้ว ดึงแขนเสื้อมู่เฉียนซี จนกระทั่งกัดจนแขนเสื้อนางเป็นรู
ก็มันอยากให้นางกลับไป!
มู่เฉียนซีตกตะลึงเล็กน้อย ถึงแม้ว่ามันจะพูดไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะรับรู้ได้ถึงความคิดของมัน
“เจ้าต้องการให้ข้ากลับไป ต้องการให้ข้าออกไปจากตรงนี้เหรอ”
เจ้างูน้อยพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
“ทำไมล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
เจ้างูน้อยมองมู่เฉียนซีด้วยน้ำตาคลอเบ้า เผยท่าทางหวาดกลัวออกมา
แววตาเช่นนี้ ต่อให้มันเผชิญหน้ากับเจ้างูอัคคีเมื่อครู่ก็ไม่เป็นเช่นนี้
ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะเข้าใจแล้ว นางกล่าว “เจ้าหมายความว่า ที่นี่มีสิ่งที่น่ากลัวมาก ๆ อยู่อย่างนั้นเหรอ”
เมื่อนึกถึงเจ้าหมอนั่น เจ้างูน้อยก็รีบม้วนตัวหดอยู่ในฝ่ามือมู่เฉียนซีทันที แสดงให้เห็นว่ามันกลัวมากเพียงใด
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหกมันไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้กลับกลัวได้ถึงเพียงนี้
มู่เฉียนซีนึกออกเพียงอย่างเดียวที่สามารถน่ากลัวกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหกเป็นร้อยเท่าพันเท่านั้น คาดว่าคงจะมีเพียงแค่เจ้าพิฆาตวิญญาณนั่นแล้ว
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ มันปรากฏตัวขึ้นแล้ว
นางก็อดใจรอที่จะหนีไปไม่ไหว ตรงนี้ไม่อาจอยู่ได้นาน แต่นางเป็นห่วงอารองจริง ๆ
มู่เฉียนซีลูบมันเบา ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้างูน้อย ไม่ได้หรอกนะ! ข้ายังต้องตามหาคน ต่อให้ที่นี่จะอันตรายมากเพียงใด และต่อให้ข้าออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย แต่ข้าก็ไม่สบายใจอยู่ดี”
“ข้ารู้ว่าเจ้ามันไม่
