ำหน้าพวกเราไปหนึ่งก้าวเพื่อแย่งชิงกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ พวกเราต้องรีบลงมือแล้ว! ไป…”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด อาการบาดเจ็บของหลิง!”
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “ทักษะทางการแพทย์ของแม่นางมู่นั้นสูงมาก และหลิงก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ข้าไม่สามารถปล่อยให้คนเพียงคนเดียวมากระทบต่อภารกิจของเราและทำให้เจ้าตำหนักต้องผิดหวังได้!”
หลิงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว เริ่มภารกิจได้ทันที!”
การเข้าร่วมกลุ่มของตำหนักเป่ยหาน ย่อมไม่มีผู้ใดมาสร้างปัญหาได้ แต่เมื่อพวกเขามาถึงขอบเขตของป่าแห่งนี้
ในอีกด้านหนึ่ง นกอัคคีนับไม่ถ้วนได้บินผ่านและเริ่มล้อมพวกเขาไว้
ปัง ปัง ปัง! นกอัคคีเหล่านี้มีพลังการต่อสู้ที่ไม่แข็งแกร่งนัก แต่พวกมันกลับสามารถขวางไม่ให้พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไปได้
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “ฆ่าพวกมันซะ! สัตว์เหล่านี้อาจถูกคนพวกนั้นส่งมาเพื่อถ่วงเวลา! ตราบใดที่พวกเขายังคงถ่วงเวลาอยู่นั่นก็หมายความว่าพวกเขายังทำไม่สำเร็จ”
“ฆ่า…”
นกอัคคีเหล่านี้เป็นสัตว์ธาตุไฟและดูราวกับว่าเป็นอมตะ
แม้ว่าจะมียอดฝีมือของตำหนักเป่ยหานที่เป็นผู้นำในการหยุดนกอัคคีส่วนใหญ่นั้น แต่ก็ยังมีบางตัวที่กระโจนเข้าใส่มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “มังกรวารีพิฆาต!”
มังกรวารีสีฟ้าอันเย็นยะเยือกห้อมล้อมรอบนกอัคคีเหล่านี้ไว้ พลันนั้นพวกมันก็กรีดร้องออกมาด้วยความสยดสยอง และก็ถูกมังกรวารีกำจัดทิ้งไ
