เมื่อคนเหล่านั้นมา นกอัคคีสามปีกก็ได้หนีหายไปแล้ว
พวกเขาก็ได้เห็นมู่เฉียนซีกับหลิงพอดี
“กลิ่นอายของผู้อาวุโสหลินหายไปจากตรงนี้จริงแท้”
“ในมือพวกเขาที่ถืออยู่นั่น มันเป็นผลึกอัคคีหมื่นปี”
“เพื่อแย่งชิงผลึกอัคคีหมื่นปีนี้ ต้องเป็นพวกมันแน่ ๆ ที่ฆ่าท่านผู้อาวุโสหลินและพวก”
ทันทีที่คนกลุ่มนี้เดินเข้ามาก็ได้กล่าวเรื่องราวเป็นตุเป็นตะ
มู่เฉียนซีหันไปเหลือบมองพวกเขา พวกเขาสวมเสื้อผ้าเหมือนกับกลุ่มพวกที่อายุสั้นที่ถูกนกอัคคีสามปีกฆ่าตายไปเมื่อครู่ เห็นได้ชัดมากว่ามาจากสำนักเดียวกัน
มู่เฉียนซีเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม กล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าตาบอดกันหรือยังไง ตรงนี้ยังมีกลิ่นอายของพลังธาตุอัคคีอันบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่ด้วยนะ ส่วนคนที่พวกเจ้าเรียกว่าผู้อาวุโสนั่นก็ถูกฆ่าตายไปแล้ว ก็มีแต่คนที่ตาไม่บอดเท่านั้นแหละที่รู้ พวกเขาถูกสัตว์วิญญาณพลังธาตุอัคคีฆ่าตาย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ใช่พวกข้าอยู่ดี”
ถูกมู่เฉียนซีกล่าววาจาเช่นนี้ใส่เข้า คนเหล่านี้ต่างก็พูดไม่ออก สีหน้าก็ซีดเผือดไป
“อีกอย่าง เมื่อครู่พวกข้ายังต่อสู้กับสัตว์วิญญาณนั่นจนมันได้รับบาดเจ็บเพื่อแก้แค้นให้ผู้อาวุโสของพวกเจ้าอยู่เลย! พวกเจ้าไม่ขอบคุณพวกข้าก็ไม่เป็นไร แต่นึกไม่ถึงเลยว่ายังจะมาใส่ร้ายป้ายสีพวกข้าเช่นนี้อีก คิดว่าจะรังแกพวกข้าได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?”
กระบี่เล่มนั้นของหลิงยังมีเลือดหยดอยู่ เลือดเช่นนี้ไม่ใช่เลือดของมนุษย์แน่นอน
