คลายความเบื่อหน่ายของข้าก็เท่านั้น อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้ฆ่ามนุษย์มานานมากแล้ว”
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี มันไม่ได้ง่ายเช่นนี้แน่
แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหมอนี่จะไม่ยอมปริปากพูด!
“คำตอบของเจ้ามันทำให้ข้าไม่พอใจเอาซะเลย อารอง ฆ่ามันซะเถอะ!”
และในขณะที่หลิงกำลังจะลงมือตัดหัวมันนั้น จู่ ๆ เสียงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากที่ที่ไม่ใกล้ไม่ไกล “ท่านเจ้าสำนัก กลิ่นอายของท่านผู้อาวุโสหลินหายไปจากตรงนี้ขอรับ”
มีคนมาขัดจังหวะ นกอัคคีสามปีกจึงฉวยโอกาสนี้หนี
“คิดจะหนีอย่างนั้นเหรอ รนหาที่ตาย!” อู๋ตี้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และฉีกปีกของนกอัคคีสามปีลงมาปีกหนึ่ง
ปัง! ปีกข้างหนึ่งของมันตกลงบนพื้นดิน ส่วนมันก็บินว่อนขึ้นไปบนท้องฟ้า มันจ้องเขม็งมองมู่เฉียนซีกับหลิงด้วยแววตาที่โหดร้าย “เจ้ามนุษย์ ข้าจดจำพวกเจ้าสองคนเอาไว้แล้ว เจอกันคราวหน้า ข้าจะแผดเผาพวกเจ้าให้กลายเป็นเถ้าธุลีเลยคอยดู”
