กาศเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น กระบี่ขนาดใหญ่เล่มหนึ่งที่อัดแน่นไปด้วยพลังทั้งหมดของหลิงก็แทงทะลุร่างของนกอัคคีสามปีก
“เจ้า…เจ้ามนุษย์ เจ้ากล้าทำร้ายข้า!”
นกอัคคีสามปีกต้องการจะตอบโต้ แต่กลับถูกหลิงขวางเอาไว้
ในสถานที่ที่นกอัคคีสามปีกสังเกตไม่เห็นสถานที่หนึ่ง จู่ ๆ เข็มยาบางและเล็กเล่มหนึ่งได้พุ่งตรงไปที่มันและปักตรงบาดแผลของมันในทันที
เข็มยานั้นทั้งบางและเล็กมากจนไม่มีทางสังเกตเห็นได้
ทว่า เมื่อนกอัคคีสามปีกรับรู้ได้ว่าพลังในร่างของมันไหลเวียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนมันยากที่จะควบคุมได้นั้น มันจึงสังเกตได้ถึงความผิดปกตินี้
“เจ้ามนุษย์ นี่เจ้าทำอะไรข้า ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากเจ้าอยากรู้ ก็ส่งผลึกอัคคีหมื่นปีออกมา!”
ในตอนนี้กระบี่ของหลิงก็ได้ทาบอยู่บนหัวของมันแล้ว
“มันก็แค่ผลึกอัคคีหมื่นปี เอาไป!” นกอัคคีสามปีกโยนผลึกอัคคีหมื่นปีออกไป เสี่ยวหงรับมันมาด้วยความตื่นเต้น
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าโดนพิษของข้าแล้ว อยากแก้พิษหรือไม่ล่ะ?”
นกอัคคีสามปีกยิ้มพลางกล่าว “เจ้ามนุษย์ เจ้าจะใจดีปานนั้นเลยเหรอ?”
“หากเจ้าตอบคำถามของข้าให้ข้าพอใจได้”
“คำถามใด?”
“เหตุใดเจ้าถึงใช้ผลึกอัคคีหมื่นปีมาเป็นกับดักและมาโจมตีมนุษย์ที่นี่ เจ้ากำลังพยายามปกป้องของบางสิ่งที่อยู่ตรงหน้าใช่หรือไม่?”
นกอัคคีสามปีกยิ้มหัวเราะขึ้น “เหอะ ๆ ๆ! ปกป้องเหรอ เจ้ามนุษย์ เจ้าพูดตลกขบขันเกินไปแล้ว ข้าก็แค่เบื่อ และต้องการฆ่ามนุษย์เหล่านั้นเพื่อ
