อยู่ในใจเจ้า แต่ชีวิตของข้า สำหรับญาติสนิทมิตรสหาย ลูกน้องของข้า คนของข้า และคนที่ข้ารักมันสำคัญมาก ข้าไม่มีทางเป็นเหมือนคนอย่างเจ้าหรอกที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ”
เฟิงอวิ๋นซิวตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย คนที่นางรัก!
เป็นหมอปีศาจหรือว่าเป็นองค์ชายจิ่วเยี่ยกันนะ
ส่วนเฟิงอวิ๋นซิวที่ยอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อคนคนเดียวเช่นนี้ มู่เฉียนซีรู้สึกเศร้าและโกรธเคืองเป็นอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแดนมังกรแล้ว นางก็เกือบจะ……
ความรู้สึกมันยากที่จะบังคับได้ ตอนนี้นางเข้าใจความรู้สึกของสุ่ยจิงอิ๋งได้อย่างลึกซึ้งแล้ว และเข้าใจดีว่าไม่สามารถห้ามได้
เฟิงอวิ๋นซิวก้มหน้ากล่าวเสียงขรึมว่า “ข้าทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว”
“ข้าจะแนะนำเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย แผนที่ที่ท่านปรมาจารย์เหยียนทิ้งไว้ให้นั้นอาจจะไม่ได้ไร้ประโยชน์ก็ได้ ไปถึงที่นั่นแล้วบางทีอาจจะใช้แผนที่นั้นหาเบาะแสเจอก็ได้”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “อืม! ข้าเข้าใจแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เด็ก ๆ ส่งแขกหน่อย!”
เฟิงอวิ๋นซิวมองมู่เฉียนซีด้วยความว่างเปล่าก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เฉียนซี ล่าก่อน!”
หลังจากที่เฟิงอวิ๋นซิวออกไปแล้วมู่เฉียนซีก็ยังคงโกรธอยู่
จวินโม่ซีกล่าว “สาวน้อย จนตอนนี้แล้ว ข้าว่าเจ้าควรจะระบายความโกรธด้วยการกินเถอะ เริ่มกินกันเถอะนะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นเหมือนเจ้าหรือไง!”
แต่สุดท้ายมู่เฉียนซีก็ติดมาจากจวินโม่ซีจนได้ กินมาก
