ียวอวิ๋น ทำลายสถานที่ของตำหนักเซียวอวิ๋นไปไม่น้อยยังมิว่า แต่ที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวนั้นก็ทำให้เกิดความเสียหายทางด้านจิตวิญญาณไปไม่น้อย”
“การชดใช้นี้หากพวกเจ้าให้มาน้อยแล้ว หอหมอปีศาจของข้าจะไม่ยอมรับ!”
ผู้อาวุโสจ้าวกล่าว “ข้าจะไปปรึกษากับพวกเขาเสียหน่อย!”
หลังจากที่ได้ปรึกษากันแล้วก็ได้นำหยกวิญญาณและของล้ำค่าออกมาอยู่เป็นจำนวนมาก
เมื่อมู่เฉียนซีมองดูแล้วก็กล่าว “หยกวิญญาณจำนวนสิบล้าน จะดีร้ายอย่างไรพวกเจ้าก็ล้วนแต่เป็นสำนักนิกายระดับสองขึ้นไปแต่กลับตระหนี่ถี่เหนียวเช่นนี้”
“สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้พวกเจ้าก็ยังจะเอาออกมาได้! ที่หอหมอปีศาจของเราซุ่ม ๆ หยิบออกมาก็มีเป็นกองใหญ่!”
“แล้วก็แร่นี่…”
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี พวกเขาก็แทบที่จะกระอักเลือดออกมา
นี่พวกเรากำลังชดใช้ให้ตำหนักเซียวอวิ๋น มิได้ชดใช้ให้พวกเจ้าหอหมอปีศาจ
คิดจริง ๆ หรือว่าพวกเรากลุ่มกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสองเหล่านี้จะร่ำรวยเหมือนดั่งพวกเจ้าที่ขายยาเม็ดในเมืองอยู่ทุกวัน
เมื่อถูกมู่เฉียนซีว่ากล่าวไปเป็นชุด พวกเขาก็รู้สึกราวกับว่าเลือดภายในอกของพวกเขาได้กระอักออกมาแล้ว
จื่อโยวเดินเข้ามาด้านหน้าแล้วกล่าว “สาวน้อยคนงามพูดไม่ผิด สิ่งของเหล่านี้เป็นสิ่งที่เอาออกมาแสดงความน่าละอาย! พวกเจ้าทำให้สาวน้อยคนงามไม่สบอารมณ์ก็จงไปที่โลกหน้ากันทั้งหมดเสียเถอะ”
ดวงตาอันทรงเสน่ห์ทั้งสองลูกของจื่อโยวนั้นฉายแววแห่งความเย็นยะเยือกออกมา!
