“หึ!” นักหลอมอาวุธผู้นั้นของสำนักต้าเหยี่ยนเหลือบมองมู่เฉียนซีและทำเสียงฮึดฮัดออกทางจมูกด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
“การปรุงยาเป็นสนามประลองของเจ้า แต่การหลอมอาวุธนั้นมันไม่ใช่! เมื่อถึงตอนนั้นแล้วอย่าได้พ่ายแพ้อย่างน่าอนาถจนทนดูไม่ได้ล่ะ ประเดี๋ยวจะเสียชื่ออัจฉริยะของเจ้าไปเสียหมด”
สำหรับอัจฉริยะนักปรุงยาผู้ที่น่าเกรงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์ของดินแดนสี่ทิศตรงหน้าผู้นี้ เขาทั้งรู้สึกอิจฉาและริษยานางเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะเสียชื่อหรือไม่นั้นมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนอย่างเจ้า! เจ้าสนใจเรื่องของคนอื่นมากเกินไปแล้วกระมัง!”
“รีบประลองรีบจบเถอะ เริ่มกันได้หรือยังล่ะ!” มู่เฉียนซีเหลือบมองเขาด้วยท่าทางเกียจคร้าน
“หยิ่งยโสยิ่งนัก!”
มู่เฉียนซีเตรียมพร้อมที่จะหลอมอาวุธแล้ว การประลองหลอมอาวุธในครั้งนี้ประลองอย่างสบาย ๆ ดูแค่ว่าผู้ใดหลอมอาวุธออกมาได้ในระดับที่สูงกว่า
เนื่องจากเป็นการประลองหลอมอาวุธ มู่เฉียนซีจึงไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ ดังนั้นวัสดุในการใช้หลอมอาวุธจึงใช้วัสดุระดับสูงที่สุดเพื่อเพิ่มโอกาสในการชนะได้มากขึ้น
เมื่อทุกคนเห็นวัสดุหลอมอาวุธที่มู่เฉียนซีเอาออกมาแล้วต่างก็ตกตะลึงจนตาค้างไป
“โอ้โห! สมกับเป็นหอหมอปีศาจจริง ๆ ร่ำรวยมั่งคั่งเกินไปแล้ว!”
“ของดีเช่นนี้เอามาให้มือใหม่หลอมอาวุธ ช่างน่าเสียดายของดีเสียจริง!”
“หอหมอปีศาจร่ำรวยมั่งคั่งจนไม่รู้จะเอา
