มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวว่า “ข้ารึ! หลังจากรู้ว่าหมิงจีอยู่กับเจ้า ข้าก็ได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เจ้าเป็นพิเศษแล้ว เพียงแต่ว่าไป๋อู๋ห่ายนั้นปกป้องเจ้าเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ข้าจึงไม่เคยได้มีโอกาสได้ลงมือเลย คราวนี้เจ้าเป็นฝ่ายรุกมาถึงที่ ถ้าข้าไม่มอบของขวัญใหญ่นี้ให้เจ้าก็คงจะเป็นการสิ้นเปลืองโอกาสในครั้งนี้”
พรวด! เมื่อฟังคำพูดของมู่เฉียนซีจบ ไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็อาเจียนเป็นเลือดออกมาอีกครา
“เจ้า…เจ้าวางยาข้า…เจ้าสารเลว…”
“อ๊า!” เสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ในหัวของไป๋เหยียนเอ๋อร์แทบจะระเบิดออกแล้ว
“นี่…มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่”
พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีแผ่กระจายออกไป “ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่ข้าเพิ่งส่งของขวัญให้เจ้า หมิงจี เจ้ารู้สึกอย่างไรเล่า?”
“เป็นเจ้า… เจ้านี่เอง…”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์สับสนอย่างมาก นางคิดไม่ถึงว่ายาพิษที่มู่เฉียนซีมอบให้นางจะไม่เพียงแต่ทำร้ายนางเท่านั้น แต่มันยังมีผลกับหมิงจีด้วย
ในเวลานี้หมิงจีเองก็ตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้า… เจ้ามันขยะไร้ประโยชน์! ข้าให้ระฆังหมิงเทียนกับเจ้า แต่เจ้ากลับยังถูกสาวน้อยผู้นี้แว้งกัดเอาได้”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็เจ็บปวดเช่นกัน และนางเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามู่เฉียนซีวางยานางเมื่อใด
หมอปีศาจวางยาพิษหากไป๋เหยียนเอ๋อร์รู้ทัน เช่นนั้นมู่เฉียนซีก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
“แย่งชิงยาแก้พิษกลับมาให้ข้า”
“แต่ข้า…พรวด…” พิษของมู่เฉียนซีไม่เพียงแ
