“แกร๊ง!” ทันทีที่มือของไป๋เหยียนเอ๋อร์ยกขึ้นเสียงของระฆังเงินก็ดังขึ้น
ข้อมือสีขาวของไป๋เหยียนเอ๋อร์นั้น มีระฆังอยู่อันหนึ่ง
เมื่อผู้คนได้ยินเสียงระฆังนี้ พวกเขาก็รู้สึกกระวนกระวายและดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีดำเข้มขึ้นมาทันที
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ตั้งแต่ข้าฝึกเคล็ดวิชานี้มา ก็ยังมิมีผู้ใดรับมือได้เลย เจ้าเป็นคนแรก”
มู่เฉียนซียิ้ม “ดูเหมือนว่าเจ้าได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้ข้าแล้ว! และข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังเช่นกัน”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์เหยียบพื้นเบา ๆ และพุ่งขึ้นไปในอากาศ นางยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ในเวลาเช่นนี้ เจ้าอย่าได้อวดดีนักเลย”
ร่างของนางลอยไปมาอยู่ในอากาศราวกับปุยนุ่นสีขาวที่ล่องลอยไปตามสายลม “แกร๊ง แกร๊ง! เสียงของระฆังมีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ
คนเหล่านั้นที่มีพละกำลังต่ำ เมื่อได้ยินเสียงนี้ ต่างก็รู้สึกมึนงง
แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะแข็งแกร่งพอ แต่ก็อดมิได้ที่จะมึนงงเล็กน้อยเช่นกัน
ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักตงจี๋ผู้นี้สามารถทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้ได้ ช่างอันตรายเสียจริง!
เซียวโม่มองไป๋เหยียนเอ๋อร์และพึมพำว่า “นี่คือธิดาศักดิ์สิทธิ์หรอกหรือ ข้าคิดว่าเป็นนางปีศาจเสียอีก”
เฟิงอวิ๋นซิวขมวดคิ้ว ระฆังนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดาอย่างแน่นอน
เมื่อเผชิญกับกระบวนท่าที่แปลกประหลาดนี้ของไป๋เหยียนเอ๋อร์ ใบหน้าของมู่เฉียนซีนั้นสงบนิ่งมาก
แม้ว่าเสียงระฆังนี้จะทำให้ผู้คนร
