“ท่านพ่อ!” ดวงตาทั้งสองข้างของเซียวโม่ล้วนแดงก่ำ
ในตอนนี้เองมู่เฉียนซีได้เอ่ยขึ้น “ท่านเจ้าตำหนักเซียว เกรงว่าข้าคงไม่สามารถตอบรับคำขอของท่านได้”
เจ้าตำหนักเซียวตะลึงงัน “แม่นางมู่ได้ช่วยเหลือพวกเรามามากมายแล้วจริง ๆ ข้าไม่ควรที่จะรบกวนเจ้าอีก”
มู่เฉียนซีกล่าวตอบ “ท่านเจ้าตำหนักเซียว ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าไม่พาเซียวโม่ไปด้วยนั่นก็เพราะข้าได้นำเอาสิ่งล้ำค่าของพวกท่านตำหนักเซียวอวิ๋นไป แน่นอนว่าข้าจะไม่มองดูตำหนักเซียวอวิ๋นถูกล้อมโจมตีโดยมิทำอะไร”
เจ้าตำหนักเซียวมองไปทางมู่เฉียนซีอย่างตกตะลึง “ในตอนนี้ได้มีข่าวลือเช่นนั้นหลุดออกไป การช่วยเหลือพวกเราตำหนักเซียวอวิ๋นก็เท่ากับเป็นศัตรูกับกองกำลังใหญ่ทั่วทั้งแดนตะวันออก ความใจดีของแม่นางมู่นั้นข้ารับเอาไว้แล้ว แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเข้ามาในวังวนแห่งหายนะนี้”
“ผู้อื่นนั้นกลัวเหล่าพวกที่อยู่ด้านนอกนั่น แต่หอหมอปีศาจของข้ามิได้หวั่นกลัว!”
“ถึงแม้ว่าหอหมอปีศาจจะมีอิทธิพลค่อนข้างมากในแดนตะวันออก แต่ศัตรูก็มีจำนวนมากกว่าฝ่ายเรา อย่างไรเสียแม่นางมู่อย่าได้เสี่ยงเลย”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นหากมีนายน้อยอวิ๋นซิวแห่งตำหนักตงจี๋เพิ่มขึ้นมาก็จะมีความเป็นไปได้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน”
เจ้าตำหนักเซียวกล่าว “ตามที่ข้ารู้มา นายน้อยอวิ๋นซิวก็ต้องการจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ไปให้ได้ด้วยเช่นกัน ดังนั้นหากนายน้อยอวิ๋นซิวรู้เข้า ข้าเกรงว่ามันจะไม่เป็น
