มู่เฉียนซีกล่าว “พวกมันต้องการจะดึงตำหนักตงจี๋ให้ลงมือด้วย หรือว่าพวกมันร่วมมือกันตั้งแต่แรกอยู่แล้วกันแน่!”
“แต่ไม่ว่ายังไงก็จับตาดูพวกมันให้ดี”
“นายน้อย!” ซวนอีก็มารายงานเฟิงอวิ๋นซิวแล้วเช่นกัน
สำหรับสหาย มู่เฉียนซีใช้ยาอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเลย
ยาที่ดีที่สุดนางก็ได้เอามารักษาให้กับเซียวโม่ หลังจากที่เซียวโม่รู้ราคาแล้วก็รู้สึกว่าเงินที่เก็บมาสามปีไม่เหลือแม้แต่แดงเดียว
เซียวโม่กล่าว “ที่แท้นักปรุงยาอย่างพวกเจ้าก็เก็บเงินได้มากมายด้วยวิธีนี้นี่เอง เฉียนซี เจ้าต้องการให้ข้าตีแผ่นเหล็กให้อีกสักแผ่นหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าก็พอจะเข้าใจเรื่องการหลอมอาวุธอยู่บ้าง ฉะนั้นไม่จำเป็น”
โม่จิ่นเดินมารายงานว่า “นายท่าน สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาได้เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วขอรับ”
เย่เฉินเตรียมตัวกลับทุ่งรกร้างใหญ่ ดังนั้นมู่เฉียนซีจึงเดินทางไปตำหนักเซียวอวิ๋นกับเขาคนเดียว
จวินโม่ซีก็กล่าวบ่นว่า “สาวน้อย เจ้ามันช่างเป็นแม่ค้าหน้าเลือดที่แท้จริงเชียว เจ้าคนหลอกลวง!”
จวินโม่ซีรู้สึกว่าอาหารอันโอชะของตนเองนั้นกำลังจะหนีไปแล้ว!
มู่เฉียนซีกล่าว “รอข้ากลับมา ข้าจะเตรียมอาหารอันโอชะมื้อใหญ่ให้เจ้า”
จวินโม่ซียังคงรู้สึกโกรธมากอยู่ดี และได้จดจำความแค้นนี้ไว้กับเซียวโม่แล้ว
เมื่อมู่เฉียนซีกับเซียวโม่ออกจากเมืองก็ได้เห็นร่างในชุดสีดำแดงร่างหนึ่งยืนรอนางอยู่ที่ประตูเมือง
มู่เฉียนซีตะโกนเรียก “เฟิงอวิ๋น
