ไปจากเกาะมังกรวารี
ในตอนนี้จิ่วเยี่ยได้ถูกมังกรวารีปิดผนึกเอาไว้ จึงมีเพียงแค่สุ่ยจิงอิ๋งผู้เดียวเท่านั้นที่จะสามารถพานางออกไปจากแดนมังกรนี้ได้
“สุ่ยจิงอิ๋ง เรากลับดินแดนสี่ทิศกันเถอะ!”
สุ่ยจิงอิ๋งตอบ “อืม!”
ลำแสงสีฟ้าอ่อนได้ห่อหุ้มร่างของมู่เฉียนซีขึ้น และนางก็อันตรธานหายไปจากแดนมังกรในทันที
เมื่อมู่เฉียนซีลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองได้นอนอยู่บนเตียงนอนในหอหมอปีศาจแล้ว
บนผ้าห่มมีความเศร้าจาง ๆ อยู่ มู่เฉียนซีมีความรู้สึกเหมือนกับอยู่อีกโลกหนึ่ง
ตอนที่เดินทางออกไปจากดินแดนสี่ทิศ มุ่งหน้าไปที่แดนมังกรได้เกิดเรื่องราวมากมายขึ้น จิ่วเยี่ยก็เกือบจะสูญเสียการควบคุมไปอย่างสมบูรณ์
เห็นที ต้องรีบหาวิธีแก้คำสาปนั้นให้เร็วที่สุดแล้ว
“ใครก็ได้ เข้ามาหน่อย…”
มู่เฉียนซีจะกล่าวอะไรบางอย่างต่อ แต่น้ำเสียงอันอ่อนโยนของสุ่ยจิงอิ๋งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
“ซีเอ๋อร์ ตอนนี้อย่าเพิ่งคิด อย่าเพิ่งทำอะไรเลย พักผ่อนสักหน่อยเสียก่อนจะดีหรือไม่?”
นี่ก็เป็นเหตุผลที่สุ่ยจิงอิ๋งได้ส่งมู่เฉียนซีมาที่นี่ เนื่องจากก่อนหน้านี้นางได้รับการรักษาจากมังกรวารี ซีเอ๋อร์จึงดูเหมือนกับว่าไม่ได้รับบาดเจ็บเลย อีกทั้งยังกระปรี้กระเปร่ามากด้วย
“แต่ว่า…”
“ซีเอ๋อร์ หากคราวหน้ามังกรวารีตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าข้าไม่ได้ดูแลซีเอ๋อร์ให้ดี เขาจะต้องบ่นไม่ยอมเลิกราแน่นอน เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าหมอนั่นน่ากลัวมากเพียงใด” น้ำเสียงของสุ่ยจิงอิ๋
