งแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
“ก็แค่นอนพักเพียงครู่เดียวเท่านั้น ผนึกของจิ่วเยี่ยก็ไม่รู้ว่าจะถูกปลดเมื่อไหร่ ต่อให้เจ้ารีบร้อนมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ยอมจำนนแล้ว “ก็ได้ แต่นอนแค่ครู่เดียวนะ”
อยู่ในอาณาเขตของตัวเองเช่นนี้ มู่เฉียนซีนอนพักได้อย่างสบายใจ เพียงแต่ขาดคนข้างกายไปก็เท่านั้น และมักจะรู้สึกว่านางได้ขาดอะไรบางสิ่งบางอย่างไป
หลังจากที่ได้พักผ่อนมาคืนหนึ่ง พลังจิตของมู่เฉียนซีก็ฟื้นฟูกลับมาแข็งแกร่งดังเดิมแล้ว
นางตะโกนออกไปว่า “ใครก็ได้เข้ามานี่หน่อย!”
ร่างในชุดสีม่วงเข้มพรวดพราดเข้ามา เมื่อเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งนอนเอนกายอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เขาก็ดีอกดีใจขึ้น “นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
น้ำเสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที “สาวน้อยกลับมาแล้วเหรอ เจ้าพ่อค้าหน้าเลือด เจ้าอย่ามาโกหกข้านะ”
ครั้นแล้วจวินโม่ซีก็เดินเข้ามาเช่นกัน เมื่อได้เห็นคนตรงหน้าเขาตัวจริง ตัวเป็น ๆ เช่นนี้ ในที่สุดเขาก็โล่งใจลงแล้ว
“ในที่สุดเจ้าก็กลับมาสักที ขืนเจ้ายังไม่กลับมานะ ระวังหอหมอปีศาจของเจ้าจะเจ๊งเอาได้นะ” จวินโม่ซีกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะดีนัก
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “มีท่านหัวหน้านักปรุงยาจวินกับรองหัวหน้าโม่อยู่ หอหมอปีศาจของข้าจะเจ๊งได้อย่างไรกันล่ะ?”
โม่จิ่นกล่าวถาม “นายท่าน จะสั่งสิ่งใดหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ส่งข่าวไปยังหอปี้ลั่ว บอกให้จื่อโยวหรือว่าซิงเฉินก็ได้
