ให้เขามาย้ายสินค้าชิ้นหนึ่งจากข้าไป”
โม่จิ่นกับจวินโม่ซีต่างก็ประหลาดใจขึ้น ตกลงมันเป็นสินค้าอะไรกันแน่ถึงต้องให้สองคนนั้นเป็นคนย้ายไป
แต่โม่จิ่นก็รับคำสั่งแต่โดยดี “ขอรับ!”
หลังจากที่ได้ทราบข่าว จื่อโยวกับซิงเฉินก็ได้เดินทางมาอย่างรวดเร็ว
จื่อโยวยิ้มพลางกล่าวอย่างมีเสน่ห์ว่า “คนงาม เจ้ากลับมาแล้ว แล้วเยี่ยล่ะ?”
จื่อโยวมองซ้ายที ขวาที แต่กลับไม่เห็นเจ้านายของตัวเอง
ตามหลักเหตุผลแล้ว เยี่ยควรจะกลับมาพร้อมกับคนงามสิถึงจะถูก!
“เจ้าต้องการเขาใช่ไหมล่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเบา
“ข้าให้พวกเจ้า!”
ทันทีที่นางลงมือ นางก็ได้โยนตุ๊กตาหิมะผู้นั้นออกไป
ตุ๊กตาหิมะนั้นงดงามและสมบูรณ์แบบมาก ร่างชุดดำที่ถูกแช่แข็งอยู่ด้านในนั้น จื่อโยวคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยเช่นไรแล้ว
“เยี่ย!”
“ฝ่าบาท!”
จื่อโยวกับซิงเฉินอุทานขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับรีบรับจิ่วเยี่ยเอาไว้
“เยี่ยกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ยังไง?”
“ฝ่าบาทเป็นอะไรไป?”
พวกเขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “ดูแลเจ้านายของพวกเจ้าเอาไว้ให้ดี พากลับไปยังแดนนรก หากผนึกของเขาถูกปลดออกแล้ว บอกเขาว่าหากข้าไม่เป็นฝ่ายที่ต้องการเจอเขาก่อน อย่าให้เขามาหาข้าเด็ดขาด ให้เขาพิจารณาตัวเองให้ดีก่อน!”
ถึงแม้จะรู้ว่าจิ่วเยี่ยถูกคำสาปควบคุม แต่นางก็มีความโกรธอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นนางเกือบจะถูกเขาฉีกเนื้อหนังมังสาไปทั้งตัว นางจะไม่คิดโกรธเคืองได้อย่างไรกันล่ะ
อีกอย่าง สุ
