จะทำเช่นนั้นได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ขอแค่เพียงข้ายังมีชีวิตอยู่ นิรันดร์จะต้องมีหนทางเป็นแน่ ข้าอยากที่จะทำตามใจสักครั้งหนึ่ง เพราะข้าไม่อยากที่จะปล่อยจิ่วเยี่ยแล้วจากเขาไป ข้าจะไม่ได้พบเจอเขาอีกแล้ว…”
ดูเหมือนว่าจะมีความเย็นยะเยือกหล่นร่วงลงมาจากมุมดวงตาของมู่เฉียนซี จิ่วเยี่ยได้ปล่อยมู่เฉียนซีจากริมฝีปากที่อาบโลหิต และจูบลงไปที่บนหยดน้ำนั้น
รสชาตินี้พิเศษเป็นอย่างมาก!
จูบนั้นค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ เขาจูบเข้าที่ดวงตาทั้งสองข้างของมู่เฉียนซี
เขาทำให้นางร้องไห้เสียแล้ว!
นางร้องไห้เพราะเขา
ดวงตาอันลึกซึ้งและมืดมิดนั้นสาดแสงออกมา เขากล่าวด้วยเสียงอันแหบแห้งว่า “อย่าร้องไห้”
“เจ้ารีบไป”
“ข้าจะไม่เป็นไรหรอก รอให้จัดการเสร็จสิ้นแล้วก็จะไปหาเจ้า!”
แม้ว่าชะตากรรมจะบีบบังคับเขามาถึงยังจุดนี้ แต่เขาก็จะยังไม่ยอมแพ้ด้วยเพราะไม่อาจที่จะจากผู้ที่อยู่ในอ้อมอกไปได้ลง
มู่เฉียนซีก็กล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้งเช่นกัน “เจ้าหลอกข้า ข้าไม่เชื่อ!”
ดูเหมือนว่าสติของจิ่วเยี่ยจะฟื้นฟูขึ้นมาชั่วพริบตา และจากนั้นเขาก็ได้กลายเป็นโหดร้ายเสียยิ่งกว่าเดิมขึ้นมา
กึก! มู่เฉียนซีเจ็บเสียจนอดไม่ได้ที่จะกัดก้อนเนื้อบนร่างของเขาสักสองสามรอย
แต่ทว่าการป้องกันของฝ่ายตรงข้ามนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก นางไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้นได้เลย!
ทั่วทั้งร่างนั้นล้วนแต่เป็นรอยแผลที่อาบโลหิต ผิวหนังถลอกเปิดออกก็ยังไม่เท่าไร
“ซีเอ๋อร์…” แม้
