ย อย่าฆ่าข้า…อย่า…”
“ให้ข้าทำอะไรเพื่อท่านก็ได้ทั้งสิ้น!”
คำสาปของจิ่วเยี่ยได้ระเบิดออกมาอย่างเต็มขั้นแล้ว ในตอนนี้จิ่วเยี่ยรู้จักเพียงแต่การฆ่าฟันเท่านั้น การขอร้องนั้นมันไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง
ทันทีที่มืออันเรียวยาวขยับเคลื่อนไหว มันก็ได้ควักเอาหัวใจของกู้เสี้ยวเทียนออกมา
ในตอนที่หัวใจของเขาถูกพลังอันดำมืดห่อหุ้มเอาไว้และกำลังจะสลายหายไปนั้น เสียงร่ำร้องอย่างอนาถนั้นของกู้เสี้ยวเทียนเองก็กำลังหายไปเช่นกัน
หลังจากที่ได้ฆ่ากู้เสี้ยวเทียนไปแล้ว นายน้อยมังกรปีศาจที่สลบลงไปนั้นก็ได้พลันหายไปในชั่วพริบตา
จิ่วเยี่ยบุกเข้าไปในกลุ่มกองกำลังของพวกเผ่าเทพดั่งสัตว์ที่ดุร้ายตัวหนึ่งที่กำลังทำลายฆ่าล้างบุกทะลวงรังมดก็มิปาน เพียงแค่โบกสะบัดมือมดปลวกเหล่านี้ก็สลายหายไปไม่เหลือแม้แต่ซาก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเทพมารที่กระหายเลือดเช่นนี้ พวกเขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย
“ซีเอ๋อร์ รีบไป!” ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะยังคงหลงเหลือสติอยู่บ้างเล็กน้อย จึงทำเพียงแต่ฆ่าฟันผู้ที่เป็นศัตรู
แต่รอจนเมื่อเขาฆ่าฟันศัตรูไปจนหมดสิ้นแล้ว ต่อจากนั้นก็จะเป็น…
อย่างไรเสียผลของคำสาปนี้ก็ทำให้จิ่วเยี่ยแปรเปลี่ยนกลายเป็นผู้กระหายเลือด เขาฆ่าฟันสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เขามองเห็น
มู่เฉียนซีกล่าว “สุ่ยอู๋ซิน พวกเจ้ารีบไปเร็ว เร็วเข้า!”
ราชินีมังกรปีศาจเองก็กลัวเสียจนวิญญาณแทบจะแหลกสลาย สามีผู้แข็งแกร่งของตนเอง
