อย่างยากลำบาก แล้วกล่าวออกมาคำหนึ่งด้วยเสียงอันแหบแห้ง
“ไป!”
ขอแค่เพียงซีไม่เป็นอะไร เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกลัว!
หากยังมีโอกาสฟื้นคืนสติ เขาจะกลับไปอยู่ที่ข้างกายนาง
แต่ทว่าในตอนนี้ นางอยู่ให้ห่างจากเขาเท่าไรก็ยิ่งดี!
ปัง! มู่เฉียนซีล้มลงกับพื้น จิ่วเยี่ยก็ได้พุ่งเข้าไปทางคัมภีร์หมื่นคำสาปด้วยท่าทีอันโหดเหี้ยม
ทำลายเจ้าหมอนั่นเสีย บางทีอาจจะยังมีโอกาสอยู่บ้าง!
แม้ว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้ปลดล้างคำสาปออกไปอีกแล้วก็ตาม!
ในตอนที่จิ่วเยี่ยได้เข้าไปใกล้คัมภีร์หมื่นคำสาปนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว “พรวด!” เสียงหนึ่งดังออกมา เขาได้กระอักเลือดออกมาคำใหญ่หนึ่งคำ
“เจ้าเป็นหุ่นเชิดของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะมาสังหารผู้เป็นนายเช่นข้า”
คัมภีร์หมื่นคำสาปประหลาดใจอยู่บ้าง มาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าหมอนี่ยังสามารถที่จะทนเอาไว้ได้อีก!
หรือเป็นเพราะตัวของมันยังไม่สมบูรณ์?
ตั้งแต่โบราณกาลมาจวบจนวันนี้ไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาก่อน
ไม่สามารถที่จะสังหารคัมภีร์หมื่นคำสาปได้ แต่เบื้องลึกในหัวใจกลับร่ำร้องถึงการฆ่าฟันและทำลายทุกสิ่งอย่าง!
ทันทีที่เงาสีดำพุ่งผ่านไป จิ่วเยี่ยก็ได้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าของกู้เสี้ยวเทียน
กู้เสี้ยวเทียนมองดูบุรุษผู้ที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเทพมาร ที่บนใบหน้านั้นมีรอยอักขระสาปสีดำอยู่ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้จิ่วเยี่ยน่ากลัวเป็นที่สุด
เขากล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า “องค์ชายจิ่วเยี่
