ฝ่ายตรงข้ามให้ได้!
หลังจากที่ลำแสงทั้งสองได้แยกออกจากกัน คัมภีร์หมื่นคำสาปนั้นก็ได้ตกลงบนพื้น และหมอกควันสีดำนั้นก็เริ่มจางลงเรื่อย ๆ
น้ำเสียงอันแผ่วเบาดังออกมาจากม้วนตำราโบราณนั้น “หึ ๆ ๆ! ข้าแพ้แล้ว แต่ศาลาเรือนรางเก้าชั้น เจ้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้าสักเท่าไหร่นักหรอก! ต่อให้ต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ เจ้าก็ต้องหลับใหลไปหลายสิบปีเหมือนกัน”
อาถิงกล่าว “หึ! เจ้าคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนกันกับเจ้า ไร้เจ้านายเหมือนเจ้าอย่างนั้นเหรอ ถึงแม้ว่าหญิงอัปลักษณ์ผู้นั้นจะมีพลังที่อ่อนแอและน่าสมเพช แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ข้าหลับใหลไปนานอย่างที่เจ้าว่าหรอก”
คัมภีร์หมื่นคำสาปกล่าวด้วยความกลัดกลุ้มใจว่า “ขะ ข้า…ข้าลืมนางไปได้ยังไง!”
“เพราะฉะนั้น จิตใต้สำนึกของเจ้าก็ดับสลายหายไปอย่างสบายใจเถอะนะ!” อาถิงก้มลงเก็บคัมภีร์หมื่นคำสาปนั้นขึ้นมา ลำแสงสีเขียวอ่อนได้ห่อหุ้มมันเอาไว้ ทำให้หมอกควันสีดำนั้นอันตรธานหายไปอย่างสมบูรณ์
ครั้นแล้วอาถิงที่ได้คัมภีร์หมื่นคำสาปมา แล้วก็ได้หันหลังเดินออกไป
มู่เฉียนซีเห็นใบหน้าที่งดงามดุจภาพวาดทวยเทพของอาถิงที่เดินออกมาในตอนนี้พลันโปร่งใสขึ้น
นางรีบเดินที่เขาและกล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า “อาถิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!” อาถิงยัดคัมภีร์หมื่นคำสาปใส่ในมือของมู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าเก็บคัมภีร์หมื่นคำสาปเอาไว้! ในตอนที่ข้าได้ทำลายจิตใต้สำนึกของเจ้านั่นข้าได้ปิดผนึกสิ่งนี้เอาไว้
