วางยาพิษแล้วละก็ ต่อให้พวกเขาเตรียมป้องกันมากเพียงใดก็ไม่สามารถป้องกันได้
การพูดคุยต่อมาของพวกเขาก็ไม่มีเรื่องอันใดที่เป็นประโยชน์แล้ว มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “เราพักผ่อนกันก่อนเถอะ!”
เช้าวันต่อมาพวกเขาก็เดินทางกันต่อ
ยิ่งเข้าป่าลึกมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งไม่ปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น
ถึงแม้ว่าต้นไม้พิทักษ์สุสานมังกรจะหยุดโจมตีพวกเขาแล้ว แต่จู่ ๆ ก็มีนกปีกดำโผล่ออกมาโจมตีพวกเขาอย่างไม่ละเว้น
ขวับ ขวับ ขวับ! เสียงพุ่งตัดผ่านอากาศนับไม่ถ้วนดังขึ้น ปากและปีกอันแหลมคมของพวกมันได้พุ่งเข้าหาพวกเขา
“โล่วิญญาณน้ำแข็ง!” มู่เฉียนซีรีบใช้โล่วิญญาณน้ำแข็งต้านทานเอาไว้
ไม่เพียงแต่ได้ปกป้องตัวเองเท่านั้น ในขณะเดียวกันก็ปกป้องจิ่วเยี่ยด้วย
“ผนึกมังกรวารี!” มังกรวารีสีฟ้าเย็นยะเยือกตัวหนึ่งพุ่งไปที่นกปีกดำเหล่านั้น
“มังกรวารีสะท้านสวรรค์!”
ปัง ปัง ปัง!
กำลังในการต่อสู้พลังธาตุวารีและการตอบสนองของมู่เฉียนซีนั้นน่าทึ่งมาก ทำให้คนเหล่านั้นที่คิดว่านางเป็นตัวถ่วงล้วนแต่ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น
ท่านลุงเก๋อยิ้มขึ้น เขามองคนไม่ผิดจริง ๆ เกรงว่าสาวน้อยผู้นี้จะเป็นอัจฉริยะที่เผ่ามังกรวารีอบรมเลี้ยงดูและฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
บางทีอาจจะใช้นางเพื่อข่มขู่สุ่ยอู๋ซินได้ก็ไม่แน่!
“รีบสู้รีบจบเร็วเข้า!” ท่านลุงเก๋อกล่าว
มังกรขั้นสัตว์เทพเหล่านั้นได้กลายร่างเป็นมังกรอันเป็นกายแท้ขึ้น และกวาดล้างนกปีกดำเหล่านั้นในทันที
